ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും മുസ്ലിം ലോകത്ത് ദൃശ്യമായ ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റങ്ങളിലൊന്ന്, പരമ്പരാഗതമായ പാണ്ഡിത്യത്തിനും ആത്മീയ ശിക്ഷണത്തിനും പകരം മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ജനകീയത നേടുന്ന 'ടെലിവിഞ്ചലിസ്റ്റ്' ശൈലിയിലേക്ക് മതപ്രബോധനം വഴിമാറിയ സാങ്കേതിക കുതിച്ചുചാട്ടമാണ്. ഈ പ്രവണതയുടെ പ്രധാന വക്താക്കളിലൊരാളായ സാക്കിര് നായികും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളും പിന്തുടരുന്ന രീതിശാസ്ത്രം ഇസ്ലാമിന്റെയും ഖുര്ആനിന്റെയും യഥാര്ത്ഥ പാതയില് നിന്നുള്ള വ്യതിയാനമാണെന്ന് ഈ ലേഖനം വാദിക്കുന്നു | വി.എ. മുഹമ്മദ് അഷ്റഫ് എഴുതുന്നു.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിലും ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലും മുസ്ലിം ലോകത്ത് ദൃശ്യമായ ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റങ്ങളിലൊന്ന് മതപ്രബോധന രംഗത്ത് വന്ന സാങ്കേതികമായ കുതിച്ചുചാട്ടമാണ്. പരമ്പരാഗതമായ പാണ്ഡിത്യത്തിനും ആത്മീയ ശിക്ഷണത്തിനും പകരം മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ജനകീയത നേടുന്ന ‘ടെലിവിഞ്ചലിസ്റ്റ്’ ശൈലിയിലേക്ക് മതം വഴിമാറി.
ഈ പ്രവണതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വക്താക്കളിലൊരാളാണ് സാക്കിര് നായിക് . അദ്ദേഹവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുയായികളും പിന്തുടരുന്ന രീതിശാസ്ത്രം ഇസ്ലാമിന്റെയും ഖുര്ആനിന്റെയും യഥാര്ത്ഥ പാതയില് നിന്നുള്ള വ്യതിയാനമാണെന്ന് ഈ ലേഖനം വാദിക്കുന്നു.
സാക്കിര് നായിക്
ഖുര്ആന് വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന കാരുണ്യത്തിന്റെ സംവാദ ശൈലിക്കു പകരം, വാദപ്രതിവാദങ്ങളിലൂടെ മറ്റു മതങ്ങളെ തറപറ്റിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ‘വിജയഭ്രാന്ത്’ (Triumphalism) ആണ് ഇവര് പ്രകടമാക്കുന്നത്. ഇത് യഥാര്ത്ഥത്തില് ഇസ്ലാം വിരുദ്ധവും ഖുര്ആന് വിരുദ്ധവുമാണ്.
മതം എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയവും ധാര്മികവുമായ വളര്ച്ചയെ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. എന്നാല് ടെലിവിഞ്ചലിസത്തിന്റെ കാലത്ത് അത് കേവലം ഒരു പ്രദര്ശന വസ്തുവായും (Spectacle), ബൗദ്ധികമായ ഒരു പോരാട്ടവേദിയായും മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനം (ദഅ്വ) എന്ന സുന്ദരമായ സങ്കല്പ്പത്തെ ഇവര് ഒരു യുദ്ധതന്ത്രമായി മാറ്റിമറിച്ചു.
സാക്കിര് നായിക്
മനഃശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ
സാക്കിര് നായിക്കിനെപ്പോലുള്ള പ്രഭാഷകരുടെ ശൈലിയെ വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോള് അത് കേവലം മതപരമായ ഒന്നല്ലെന്ന് കാണാം. കൊളോണിയലിസവും രാഷ്ട്രീയമായ തകര്ച്ചകളും മൂലം മുസ്ലിം സമൂഹത്തിനുണ്ടായ അപകര്ഷതാബോധത്തിന് ഒരു ചികിത്സ എന്ന നിലയിലാണ് ഇത്തരം ‘വീരവാദങ്ങള്’ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.
സ്റ്റേഡിയങ്ങള് നിറഞ്ഞ കാണികള്ക്ക് മുന്നില് ഇതര മതസ്ഥരെ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയും വാക്ചാതുരിയിലൂടെയും പരാജയപ്പെടുത്തുമ്പോള്, കാഴ്ചക്കാര്ക്ക് ഒരു ‘താതകാലിക വിജയം’ അനുഭവപ്പെടുന്നു. എന്നാല് ഈ വിജയം വൈജ്ഞാനികമല്ല, മറിച്ച് വൈകാരികമാണ്.
ഇസ്ലാമിക പണ്ഡിതനായ ഖാലിദ് അബൂ അല് ഫദല് നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന് നേരിട്ട അപമാനങ്ങള്ക്ക് പകരമായി ‘പ്രതീകാത്മകമായ വിജയം’ നല്കാനാണ് ഇവര് ശ്രമിക്കുന്നത്.
ഖാലിദ് അബൂ അല് ഫദല്
ക്രിസ്തുമതത്തെയോ ഹിന്ദുമതത്തെയോ യുക്തിവാദത്തെയോ ‘തകര്ത്തു’ എന്ന് അവകാശപ്പെടുമ്പോള് അത് കേള്ക്കുന്ന മുസ്ലിം യുവാക്കളില് ഒരുതരം മേല്ക്കോയ്മ ബോധം (Supremacist attitude) സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇത് ഖുര്ആന് പഠിപ്പിക്കുന്ന വിനയത്തിന് (تواضع) തികച്ചും വിരുദ്ധമാണ്.
വിനയം എന്നത് അറിവിന്റെ ലക്ഷണമല്ല, മറിച്ച് അറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനമാകണം. എന്നാല് ഇവിടെ അറിവ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് അപരനെ കീഴ്പ്പെടുത്താനാണ്.
യഥാര്ത്ഥത്തില് ഖുര്ആന് മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന സംവാദസംസ്കാരം ഇതിന് പൂര്ണമായും വിരുദ്ധമാണ്. ‘യുക്തികൊണ്ടും സദുപദേശം കൊണ്ടും ജനങ്ങളെ നിന്റെ നാഥന്റെ മാര്ഗത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുക; ഏറ്റവും നല്ല രീതിയില് അവരുമായി സംവദിക്കുക’ (16:125) എന്ന ഖുര്ആനിക നിര്ദേശം സംവാദത്തിന്റെ നൈതികതയെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
‘ഏറ്റവും നല്ല രീതി’ എന്നതില് വെറും മര്യാദ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സൗന്ദര്യവും സഹാനുഭൂതിയും ഉള്പ്പെടുന്നു. ‘ഏറ്റവും നല്ല രീതിയിലല്ലാതെ നിങ്ങള് വേദക്കാരുമായി സംവാദത്തിലേര്പ്പെടരുത്’ (29:46) എന്ന വചനം മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസത്തെ മാനിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം മുസ്ലിങ്ങള്ക്ക് നല്കുന്നു.
അതോടൊപ്പം ‘ഞങ്ങളുടെയും നിങ്ങളുടെയും ദൈവം ഒരുവനാണ്’ എന്ന പ്രഖ്യാപനം പൊതുമൂല്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില് മനുഷ്യരെ സമീപിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനവുമാണ്.
എന്നാല് ടെലിവിഞ്ചലിസ്റ്റുകളുടെ ശൈലി ഇതിന്റെ നേര്വിപരീതമാണ്: ‘ഇസ്ലാം വെല്ലുവിളിക്കുന്നു’, ‘ബൈബിള് ദൈവികമാണോ?’ തുടങ്ങിയ തലക്കെട്ടുകളോടെ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട പൊതുസംവാദങ്ങള് യഥാര്ത്ഥത്തില് അറിവിന്റെ അന്വേഷണത്തിനല്ല, മറിച്ച് മതമേന്മാവാദത്തിന്റെ പ്രകടനത്തിനാണ്.
മനുഷ്യ മനഃശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചോ സംവാദത്തിന്റെ നൈതികതയെക്കുറിച്ചോ ധാരണയില്ലാത്ത ഈ രീതികള് വേദക്കാരില് പകയും സംശയവും വര്ധിപ്പിച്ചു.
ഖുര്ആന് വളരെ വ്യക്തമായി മുന്നറിയിപ്പ് നല്കുന്നു: ‘അല്ലാഹുവെ വിട്ട് അവര് വിളിച്ചു പ്രാര്ത്ഥിക്കുന്നവയെ നിങ്ങള് ശകാരിക്കരുത്; അങ്ങനെ ചെയ്താല് അവര് അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ട് അല്ലാഹുവെയും ശകാരിക്കും’ (6:108).
ഇതിലൂടെ ഖുര്ആന് മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു ആഴത്തിലുള്ള സാമൂഹ്യബോധമാണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. പരസ്പരം പങ്കിടുന്ന മൂല്യങ്ങളിലും ആശയങ്ങളിലും ഊന്നില് നല്കാനുള്ള ആഹ്വാനം ഖുര്ആനില് ഉടനീളം കാണാം (ഉദാ: 2:62, 2:136, 2:285, 3:64, 3:84). എന്നാല് മതവാദപ്രസംഗങ്ങള് ഈ അടിസ്ഥാന ഖുര്ആനിക തത്വത്തെ പോലും അവഗണിക്കുന്നു.
സക്കീര് നായിക്കിന്റെയും കൂട്ടരുടെയും ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം അവര് ഖുര്ആനിലെ സംവാദ രീതികളെ പാടെ അവഗണിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഖുര്ആന് 29:46ല് വ്യക്തമായി പറയുന്നു: ‘വേദക്കാരുമായി ഏറ്റവും നല്ല രീതിയിലല്ലാതെ (ഇല്ല ബില്ലത്തി ഹിയ അഹ്സന്) നിങ്ങള് സംവാദം നടത്തരുത്’
ഇവിടെ ‘അഹ്സന്’ എന്ന വാക്കിന് ഭംഗിയുള്ളത്, ഏറ്റവും ഉത്തമമായത്, ധാര്മികമായി ഔന്നത്യം പുലര്ത്തുന്നത് എന്നൊക്കെയാണ് അര്ത്ഥം.
എന്നാല് ഇത്തരം ആളുകളുടെ പ്രഭാഷണങ്ങളില് നാം കാണുന്നത് പരിഹാസം, വാഗ്വാദങ്ങളിലൂടെ മറ്റുള്ളവരെ കുടുക്കാനുള്ള തന്ത്രങ്ങള്, അപരന്റെ വിശ്വാസത്തെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടല് എന്നിവയാണ്. ഇത് ഖുര്ആന് കല്പിച്ച ‘അഴകുള്ള സംവാദത്തിന്’ വിരുദ്ധമാണ്.
സാക്കിര് നായിക്
സത്യം പറയുക എന്നത് മാത്രമല്ല, അത് എങ്ങനെ പറയുന്നു എന്നതും ഖുര്ആനിനെ സംബന്ധിച്ച് പ്രധാനമാണ്. സംവാദങ്ങളില് വിജയിക്കുക എന്നതിനേക്കാള്, മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളില് സ്നേഹവും സത്യവും എത്തിക്കുക എന്നതാകണം ലക്ഷ്യം.
സക്കീര് നായിക്കിന്റെ ശൈലിയില് ലക്ഷ്യം ‘വിജയം’ മാത്രമായി മാറുന്നു. ഖുര്ആന് 16:125ല് പറയുന്ന ‘സദുപദേശം’ (മൗഇളതുല് ഹസന) എന്നത് കേവലം ലോജിക് ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊരാളെ നിശബ്ദനാക്കലല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഉപദേശമാണ്.
വൈവിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഖുര്ആനിക കാഴ്ചപ്പാട്
മതപരമായ വൈവിധ്യത്തെ ഇസ്ലാം കാണുന്നത് ഒരു ശാപമായല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ഒരു തീരുമാനമായാണ്. ഖുര്ആന് 5:48ല് ഇപ്രകാരം കാണാം: ‘നിങ്ങളില് ഓരോരുത്തര്ക്കും നാം ഓരോ നിയമക്രമവും കര്മമാര്ഗ്ഗവും നിശ്ചയിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു. ദൈവം ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നുവെങ്കില് നിങ്ങളെ ഒരേയൊരു സമുദായമാക്കുമായിരുന്നു. എന്നാല് താന് നല്കിയ കാര്യങ്ങളില് നിങ്ങളെ പരീക്ഷിക്കാനാണ് അവന് ഇപ്രകാരം ചെയ്തത്. അതിനാല് നന്മകളില് നിങ്ങള് മത്സരിക്കുക.’
ഈ വചനം നല്കുന്ന സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്: ലോകത്ത് വൈവിധ്യങ്ങള് നിലനില്ക്കുന്നത് ഒരു പരീക്ഷയായാണ്. ആ പരീക്ഷ ജയിക്കേണ്ടത് ‘സല്പ്രവൃത്തികളില് മത്സരിച്ചുകൊണ്ടാണ്’ (ഫസ്തബിഖുല് ഖൈറാത്ത്), അല്ലാതെ വാഗ്വാദങ്ങളിലൂടെ മറ്റുള്ളവരെ തോല്പ്പിച്ചുകൊണ്ടല്ല.
എന്നാല് ടെലിവിഞ്ചലിസ്റ്റുകള് ലോകത്തെ ഒരു വലിയ ‘യുദ്ധക്കളമായി’ കാണുന്നു. അവിടെ തങ്ങളുടെ മതം മാത്രം നിലനില്ക്കണമെന്നും മറ്റുള്ളവ അപ്രത്യക്ഷമാകണമെന്നും അവര് വാദിക്കുന്നു. ഇത് വൈവിധ്യങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഖുര്ആനിക തത്വത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്. വൈവിധ്യം എന്നത് ഒരു കുറവല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യര്ക്ക് പരസ്പരം പഠിക്കാനുള്ള അവസരമാണ്.
Photo: Gemini
മുസ്ലിം ടെലിവിഞ്ചലിസ്റ്റുകള് പലപ്പോഴും അവതരിപ്പിക്കുന്നത് മുസ്ലിങ്ങള് അല്ലാത്തവരെല്ലാം നരകാവകാശികളാണെന്നും മുസ്ലി നാമധാരികള് മാത്രമാണ് രക്ഷപ്പെടുക എന്നുമാണ്.
Photo: ChatGPT
എന്നാല് ഖുര്ആന് 2:62 ഈ സങ്കുചിത ചിന്താഗതിയെ പൊളിച്ചെഴുതുന്നു: ‘സത്യവിശ്വാസികളാകട്ടെ, യഹൂദരോ നസാറാക്കളോ സാബികളോ ആകട്ടെ, അവരില് ആരെങ്കിലും അല്ലാഹുവിലും അന്ത്യദിനത്തിലും വിശ്വസിക്കുകയും സത്കര്മങ്ങള് പ്രവര്ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവോ അവര്ക്ക് അവരുടെ രക്ഷിതാവിങ്കല് പ്രതിഫലമുണ്ട്.’
രക്ഷ എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക സമുദായത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയല്ലെന്നും അത് വിശ്വാസത്തെയും സല്പ്രവൃത്തികളെയും ആശ്രയിച്ചാണെന്നും ഖുര്ആന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. പണ്ഡിതനായ മുഹമ്മദ് ഹസ്സന് ഖലീല് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ, ഇമാം ഗസ്സാലിയെപ്പോലുള്ള പ്രമുഖരായ ക്ലാസിക്കല് പണ്ഡിതന്മാര് പോലും ഇതര മതസ്ഥരുടെ രക്ഷയെക്കുറിച്ച് വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടാണ് പുലര്ത്തിയിരുന്നത്.
മുഹമ്മദ് ഹസ്സന് ഖലീല്
എന്നാല് സാക്കിര് നായിക്കിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങള് ഒരുതരം ‘വിശ്വാസപരമായ വംശീയത’ (Theological rebelism) പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ദൈവത്തിന്റെ വിശാലമായ കാരുണ്യത്തെ ഒരു പ്രത്യേക സ്റ്റിക്കറിനുള്ളില് ഒതുക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്.
വേദഗ്രന്ഥങ്ങളെ ദുരുപയോഗം ചെയ്യല് (Proof-texting)
ബൈബിളിലെയും വേദങ്ങളിലെയും വാക്യങ്ങള് മനഃപാഠമാക്കി അവയിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നതാണ് ഇത്തരം പ്രഭാഷകരുടെ പ്രധാന ശൈലി. ഇതിനെ ‘പ്രൂഫ് ടെക്സ്റ്റിംഗ്’ (Proof-texting) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ സന്ദര്ഭത്തില് നിന്നോ അതിന്റെ ഭാഷാപരമായ അര്ത്ഥത്തില് നിന്നോ അടര്ത്തിമാറ്റി ചില വരികള് മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ആ ഗ്രന്ഥം തെറ്റാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നത് അക്കാദമിക് സത്യസന്ധതയല്ല.
ബൈബിളിനെക്കുറിച്ചോ വേദങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ആ മതങ്ങളിലെ പണ്ഡിതന്മാര് നല്കുന്ന വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ പരിഗണിക്കാതെ, കേവലം വരികളിലെ സാമ്യതകള് മാത്രം നോക്കി ഇസ്ലാമാണ് അവിടെയും പറയുന്നതെന്ന് വാദിക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ അപമാനിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
ഖുര്ആന് മറ്റു പ്രവാചകന്മാരെയും വേദങ്ങളെയും ആദരവോടെയാണ് കാണുന്നത്. അവയിലെ യഥാര്ത്ഥ സന്ദേശങ്ങളെ ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കാനാണ് ഖുര്ആന് ശ്രമിക്കുന്നത്, അല്ലാതെ പരിഹസിക്കാനല്ല. ഒരാളുടെ വിശ്വാസത്തെ അയാളുടെ തന്നെ ഭാഷയില് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സഹിഷ്ണുതയാണ് ഇസ്ലാം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
9:33ന്റെ തെറ്റായ വായന
ഇവരുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ആയുധമാണ് സൂറത്തു തൗബയിലെ 33ാം വചനം: ‘സത്യദീനിനെ മറ്റെല്ലാ മതങ്ങള്ക്കും മുകളില് വിജയിപ്പിക്കാന് വേണ്ടി തന്റെ ദൂതനെ സന്മാര്ഗവുമായി അയച്ചവന് അവനാകുന്നു.’
മതങ്ങള് പൂര്വിക പ്രവാചകവേദ സന്ദേശങ്ങളുടെ വിവിധ രൂപങ്ങളാണ്; മറുവശത്തുള്ളത് മറ്റു മതങ്ങളല്ല; ദൈവ ധിക്കാരികളുടെ ദീനുകളാണ്; മൂല്യനിഷേധികളുടെ ധിക്കാരപരമായ ദീനുകള്. ഈ വചനത്തിലെ ‘വിജയം’ (ലി യുള്ഹിറഹു) എന്നതിനെ ഭൗതികമായ അധികാരമായും ലോകം മുഴുവന് ഇസ്ലാമിന് കീഴിലാവലായും ഇവര് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.
എന്നാല് യഥാര്ത്ഥത്തില് ഈ വിജയം ‘ധാര്മികമായ വിജയമാണ്’. സത്യത്തിന്റെ പ്രകാശം അസത്യത്തിന്റെ ഇരുളിന് മുകളില് വിജയിക്കുക എന്നാണ് ഇതിനര്ത്ഥം. അത് കേവലം ഒരു സംഘടിത മതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മേല്ക്കോയ്മയല്ല.
ഖുര്ആന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ‘ദീന്’ എന്ന പദം ഒരു ജീവിത രീതിയെയും ധാര്മിക ക്രമത്തെയുമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ദൈവത്തോടുള്ള കടപ്പാടും നീതിയും കരുണയും നിറഞ്ഞ ഒരു വ്യവസ്ഥിതി എല്ലാതരം ചൂഷണങ്ങള്ക്കും അനീതികള്ക്കും മുകളില് വിജയിക്കും എന്നതാണ് ഈ വചനത്തിന്റെ സാരം.
ഇതിനെ ഇതര മതവിശ്വാസികളെ അടിച്ചമര്ത്താനോ അവരെ പരിഹസിക്കാനോ ഉള്ള ലൈസന്സായി കാണുന്നത് ഖുര്ആനിനെ വക്രീകരിക്കലാണ്.
അഹങ്കാരവും വിനയമില്ലായ്മയും
ഇസ്ലാമിക പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അടയാളം ‘വിനയം’ ആണ്. പഴയകാല പണ്ഡിതന്മാര് തങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള് പറഞ്ഞ ശേഷം ‘അല്ലാഹുവിനാണ് ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുക’ (വല്ലാഹു അഅ്ലം) എന്ന് കൂട്ടിച്ചേര്ക്കുമായിരുന്നു.
എന്നാല് ടെലിവിഞ്ചലിസ്റ്റുകള്ക്ക് തങ്ങളുടെ എല്ലാ വാദങ്ങളിലും നൂറ് ശതമാനം ഉറപ്പാണ്. അവര്ക്ക് തെറ്റുപറ്റാനുള്ള സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് അവര് ചിന്തിക്കുന്നതേയില്ല.
സക്കീര് നായിക്കിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങളില് നാം കാണുന്നത് വല്ലാത്തൊരു ആത്മവിശ്വാസമാണ്. ഈ ആത്മവിശ്വാസം പലപ്പോഴും അഹങ്കാരമായി മാറുന്നു. ശാസ്ത്രീയ അത്ഭുതങ്ങള് ഖുര്ആനില് ഉണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കാന് അദ്ദേഹം ശാസ്ത്രത്തെയും ഖുര്ആനിനെയും ഒരുപോലെ വക്രീകരിക്കുന്നു.
‘ബുക്കായിസം’ (Bucailleism) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ ശൈലി, ഖുര്ആനെ ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ലാബില് കയറ്റി പരിശോധിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ശാസ്ത്രം മാറുമ്പോള് ഖുര്ആനിന് എന്ത് സംഭവിക്കും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ആകുലപ്പെടുന്നില്ല.
വിജ്ഞാനം എന്നത് വിവരങ്ങളുടെ ശേഖരം മാത്രമല്ല, അത് ആത്മീയമായ ഒരു തിരിച്ചറിവുകൂടിയാണ്. ആ തിരിച്ചറിവ് വിനയമാണ് നല്കേണ്ടത്.
വിദ്വേഷവും ധ്രുവീകരണവും
ടെലിവിഞ്ചലിസ്റ്റുകളുടെ രീതിശാസ്ത്രം സമൂഹത്തില് വലിയ രീതിയിലുള്ള ധ്രുവീകരണം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിനെ ഒരു പടയോട്ടമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നതിലൂടെ ഇതര മതസ്ഥരില് ഭയവും വിദ്വേഷവും ഉണ്ടാക്കാന് മാത്രമേ ഇത് സഹായിക്കൂ.
ഖുര്ആന് 49:13ല് പറയുന്നത് മനുഷ്യരെ വ്യത്യസ്ത ഗോത്രങ്ങളും ജനതകളുമാക്കിയത് ‘പരസ്പരം തിരിച്ചറിയാന് വേണ്ടിയാണ്’ (ലി തആറഫു) എന്നാണ്. പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനും സഹകരിക്കാനുമാണ് വൈവിധ്യങ്ങള്.
എന്നാല് ഇത്തരക്കാരുടെ സംവാദങ്ങള് പരസ്പരം അകറ്റാനാണ് സഹായിക്കുന്നത്.
ഇസ്ലാമോഫോബിയ വര്ധിച്ചുവരുന്ന ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, മുസ്ലിങ്ങള് അക്രമകാരികളല്ലെന്ന് സ്ഥാപിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന പ്രഭാഷകര് തന്നെ സാംസ്കാരികമായി അക്രമാസക്തമായ സംവാദ ശൈലി സ്വീകരിക്കുന്നത് വലിയ വൈരുദ്ധ്യമാണ്.
ഇത് ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ ഒരു ചിത്രമാണ് ലോകത്തിന് നല്കുന്നത്. ലോകം ഒരു ഗ്ലോബല് വില്ലേജ് ആയി മാറുമ്പോള്, സംവാദങ്ങള് പാലങ്ങള് പണിയാനാവണം ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്, അല്ലാതെ മതിലുകള് തീര്ക്കാനല്ല.
ഇത്തരം പ്രഭാഷണങ്ങളുടെ സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങള് വളരെ ഗുരുതരമാണ്. സോഷ്യല് മീഡിയയുടെ ആല്ഗോരിതങ്ങള് പ്രകോപനപരവും വിവാദപരവുമായ ഉള്ളടക്കങ്ങളെയാണ് കൂടുതല് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനാല് മതവൈരവും അപരവിദ്വേഷവും നിറഞ്ഞ പ്രസംഗങ്ങള് വേഗത്തില് യുവാക്കളുടെ മനസ്സില് സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു.
‘ഞങ്ങള് മാത്രമാണ് ശരി’ എന്ന ഗോത്രമനോഭാവം സഹവര്ത്തിത്വത്തിന്റെ വാതിലുകള് അടയ്ക്കുന്നു. വ്യത്യസ്ത മതങ്ങളിലുള്ളവരുമായി സഹകരിച്ചു ജീവിക്കേണ്ട രീതികളെക്കാള്, അവരെ എങ്ങനെ തര്ക്കിച്ചു തോല്പ്പിക്കാം എന്നതിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. ഇതിലൂടെ ഇസ്ലാം ആത്മീയ വിമോചനത്തിന്റെ മാര്ഗമല്ല, മറിച്ച് ഒരു സങ്കുചിത രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചറിവായി ചുരുങ്ങുന്നു.
മുഹമ്മദ് നബിയുടെ ജീവിതം പരിശോധിച്ചാല് അദ്ദേഹം ആളുകളെ ഇസ്ലാമിലേക്ക് ആകര്ഷിച്ചത് വാഗ്വാദങ്ങളിലൂടെയല്ല എന്ന് കാണാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉന്നതമായ സ്വഭാവവും (അഖ്ലാഖ്) സത്യസന്ധതയും കരുണയുമാണ് ജനഹൃദയങ്ങളെ കീഴടക്കിയത്.
‘ഞാന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടത് ഉത്തമമായ സ്വഭാവഗുണങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കാനാണ്’ എന്നാണ് നബി തിരുമേനി പറഞ്ഞത്.
ഇന്നത്തെ ടെലിവിഞ്ചലിസ്റ്റുകള് സ്വഭാവത്തേക്കാള് പ്രാധാന്യം നല്കുന്നത് ശബ്ദകോലാഹലങ്ങള്ക്കും യുക്തികള്ക്കുമാണ്. ഇസ്ലാം എന്നത് ഒരു ജീവിത രീതിയാണ്, അല്ലാതെ ഒരു ഡിബേറ്റ് ക്ലബ്ബല്ല.
പ്രബോധനം (ദഅ്വ) എന്നാല് ദൈവത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കലാണ്, സ്വന്തം പാണ്ഡിത്യത്തിലേക്കോ സംഘടനാ മഹിമയിലേക്കോ അല്ല. പ്രബോധകന് ഒരു ഡോക്ടറെപ്പോലെയാകണം. രോഗിയെ പരിഹസിക്കലല്ല, സ്നേഹത്തോടെ ചികിത്സിക്കലാണ് വൈദ്യന്റെ ധര്മ്മം.
എന്നാല് ഇത്തരം ആളുകള് എതിരാളിയെ വേദനിപ്പിക്കുകയും തോല്പ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ് ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നത്. ഇത് ഖുര്ആനികമായ ദയയ്ക്ക് നിരക്കാത്തതാണ്.
സമകാലിക മാധ്യമ സംസ്കാരത്തിന്റെ സ്വാധീനം
ടെലിവിഞ്ചലിസത്തിന്റെ വിജയം കേവലം മതപരമല്ല. ആധുനിക സോഷ്യല് മീഡിയയുടെയും ടെലിവിഷന്റെയും അല്ഗോരിതങ്ങള് വിവാദങ്ങളെയും വൈകാരിക പ്രകടനങ്ങളെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നവയാണ്.
ഈ പ്രഭാഷകരുടെ വീഡിയോകള് എഡിറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് തന്നെ ഒരു ആക്ഷന് സിനിമയുടെ വേഗതയിലാണ്. ചോദ്യകര്ത്താവിനെ മുനയില് നിര്ത്തുന്നതും, പെട്ടെന്ന് മറുപടി നല്കുന്നതും യുവാക്കളില് വലിയ ആവേശമുണ്ടാക്കുന്നു.
എന്നാല് ആത്മീയത എന്നത് നിശബ്ദതയിലും ആലോചനയിലും (തഫക്കുര്) അധിഷ്ഠിതമാണ്. വേഗതയല്ല, മറിച്ച് ആഴമാണ് അറിവിന്റെ ലക്ഷണം.
ടെലിവിഞ്ചലിസം അറിവിനെ ഒരു ഫാസ്റ്റ് ഫുഡ് പോലെ ലളിതവത്കരിക്കുകയും അതിന്റെ ആത്മീയ സത്തയെ ചോര്ത്തിക്കളയുകയും ചെയ്തു.
സാക്കിര് നായിക്കിന്റെയും അനുയായികളുടെയും രീതിശാസ്ത്രം ഇസ്ലാമിനോ ഖുര്ആനിനോ യോജിച്ചതല്ല. അത് ആധുനിക മാധ്യമ സംസ്കാരവും പോസ്റ്റ്കൊളോണിയല് അപകര്ഷതാബോധവും ചേര്ന്നുണ്ടാക്കിയ ഒരു വികലമായ രൂപമാണ്.
സാക്കിര് നായിക്
ഖുര്ആന് പഠിപ്പിക്കുന്ന സംവാദ ശൈലി കാരുണ്യത്തിന്റേതാണ്, സൗന്ദര്യത്തിന്റേതാണ്. അത് അപരനെ തോല്പ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് അപരനെ സ്വന്തം സഹോദരനായി കണ്ട് സത്യം പകര്ന്നു നല്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.
വിജയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകള് വെടിഞ്ഞ്, നീതിയും കാരുണ്യവും ഉന്നതമായ സ്വഭാവവും ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു ഇസ്ലാമിക പാതയാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്. സത്യം അതിന്റെ പ്രകാശത്താല് തന്നെ ജയിക്കും, അതിനായി അപരനെ പരിഹസിക്കേണ്ടതില്ല.
ഖുര്ആന് ഒരു കാരുണ്യത്തിന്റെ വ്യാകരണമാണ് (Grammar of Mercy). ആ കാരുണ്യത്തെ വാഗ്വാദങ്ങളുടെ പുകമറയില് ഒളിപ്പിക്കുന്നത് ഇസ്ലാമിനോട് ചെയ്യുന്ന വലിയ അനീതിയാണ്.
നമുക്ക് വേണ്ടത് സ്പെക്ടക്കിള് (Spectacle) അഥവാ പ്രദര്ശനങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ധാര്മികതയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ മാനിച്ചുകൊണ്ട്, സ്വന്തം വിശ്വാസം ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കാന് സാധിക്കണം.
ഖുര്ആന് 10:99 ഓര്മിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, ദൈവം ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നുവെങ്കില് ഭൂമിയിലുള്ള എല്ലാവരും വിശ്വസിക്കുമായിരുന്നു. അത് സംഭവിക്കാത്തത് ദൈവത്തിന്റെ തന്നെ തീരുമാനമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, സംവാദങ്ങളിലൂടെ എല്ലാവരെയും വിശ്വാസികളാക്കി മാറ്റാം എന്നത് ഒരു വ്യാമോഹവും ഖുര്ആനിക തത്വത്തിന് വിരുദ്ധവുമാണ്.
വിനയത്തോടെയുള്ള സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തലാണ് കടമ. ഇസ്ലാമിന്റെ അന്തസ്സ് നിലനില്ക്കുന്നത് അത് മനുഷ്യര്ക്ക് നല്കുന്ന ആശ്വാസത്തിലും നീതിയിലുമാണ്. മതത്തിന്റെ വിജയം രാഷ്ട്രീയ മേല്ക്കോയ്മയിലല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യകുലത്തില് സമാധാനവും സാമൂഹ്യനീതിയും സ്ഥാപിക്കുന്നതിലാണ്.
വിനയവും ജ്ഞാനവും മാനവികതയും സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ പ്രബോധനസംസ്കാരം ഇന്നത്തെ ലോകത്തിന് അത്യാവശ്യമാണ്.
ഗ്രന്ഥസൂചി
El Fadl, Khaled Abou. The Place of Tolerance in Islam. Boston: Beacon Press, 2002. Esack, Farid. Quran, Liberation and Pluralism: An Islamic Perspective of Interreligious Solidarity against Oppression. Oxford: Oneworld Publications, 1997. Khalil, Mohammad Hassan. Islam and the Fate of Others: The Salvation Question. New York: Oxford University Press, 2012.
Content Highlight: VA Mohamad Ashrof writes about Zakir Naik and televangelism
