ആലപ്പുഴ കരുവാറ്റയില് വയോധികന് കൊല്ലപ്പെട്ട വാര്ത്ത കേവലം ഒരു കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ വിവരണം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ നാടിനെയൊന്നാകെ അമ്പരപ്പിലും ഞെട്ടലിലുമാഴ്ത്തിയ ഭീതിദമായൊരു സംഭവമാണ്.
കളിപ്പാട്ടങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും കൈകളിലേന്തേണ്ട ബാല്യത്തില്, എട്ടാം ക്ലാസ് വിദ്യാര്ത്ഥിനി ഉള്പ്പെടെയുള്ള കുട്ടികള് ഒരു മനുഷ്യന്റെ പച്ചജീവനെടുക്കാന് ആസൂത്രണം ചെയ്തുവെന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യം നമ്മള് അഭിമാനം കൊള്ളുന്ന സാംസ്കാരിക ബോധത്തിനും സാമൂഹിക മൂല്യങ്ങള്ക്കും മേല് കരിനിഴല് വീഴ്ത്തുന്ന വലിയൊരു ആഘാതമാണ്.
കരുവാറ്റയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ശിവൻകുട്ടി ചെട്ടിയാർ
ഒരു തരിമ്പുപോലും കുറ്റബോധമില്ലാതെ, കൃത്യമായ ആസൂത്രണത്തോടെ ഒരു വയോധികന്റെ ജീവനെടുക്കാന് ഈ പിഞ്ചുമനസ്സുകള്ക്ക് എങ്ങനെ ധൈര്യം ലഭിച്ചു എന്ന ചോദ്യം നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
നമ്മുടെ കുട്ടികളെ വളര്ത്തുന്ന രീതികളിലെ വീഴ്ചകളും ഡിജിറ്റല് അന്തരീക്ഷവും എത്രത്തോളം വിഷമയമായിക്കഴിഞ്ഞു എന്നതിന്റെ കയ്പേറിയ സാക്ഷ്യപത്രമാണിത്.
സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കടന്നുവരവോടെ കുട്ടികളുടെ ലോകം വീടുകളുടെ നാലുചുവരുകള്ക്കുള്ളിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയപ്പോള്, അവിടെ തളിരിട്ടത് സ്ക്രീനുകളില് നിന്ന് ഒഴുകിയെത്തിയ ക്രൂരതയുടെ പാഠങ്ങളായിരുന്നു.
സിനിമകളിലും ഒ.ടി.ടി പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലും സോഷ്യല് മീഡിയകളിലും അനിയന്ത്രിതമായി ലഭിക്കുന്ന ചോരക്കാഴ്ചകള് കുട്ടികളുടെ സ്വാഭാവികമായ അനുകമ്പയെ വറ്റിച്ചു കളയുന്നതിന്റെ ഭയാനകമായ ആഴമാണ് കരുവാറ്റയിലെ സംഭവം വിരല് ചൂണ്ടുന്നത്.
അക്രമങ്ങളെ ഒരു സാഹസികതയായി കാണുന്ന അപകടകരമായ ചിന്താഗതിയിലേക്ക് നമ്മുടെ അടുത്ത തലമുറ വഴിമാറുന്നുവോ എന്ന ഗൗരവതരമായ ആശങ്കയാണ് ഇത് ഉയര്ത്തുന്നത്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്, സ്ക്രീന് സംസ്കാരം നമ്മുടെ മക്കളെ എങ്ങോട്ടാണ് നയിക്കുന്നത് എന്നും, രക്ഷിതാക്കളും സമൂഹവും എവിടെയാണ് പരാജയപ്പെടുന്നത് എന്നും തികഞ്ഞ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്നത്തെ കുട്ടികള് ജനിച്ചുവളരുന്നത് കാഴ്ചകളുടെ അനിയന്ത്രിതമായ അതിപ്രസരമുള്ള ഒരു ഡിജിറ്റല് ലോകത്താണ്. ലഹരിപോലെ അടിമപ്പെടുത്തുന്ന സോഷ്യല് മീഡിയ റീലുകള്, ഓണ്ലൈന് ആക്ഷന് ഗെയിമുകള്, ഒ.ടി.ടി പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലെ ചോരയിറ്റുന്ന ക്രെെം ത്രില്ലറുകള് എന്നിവ ഇന്ന് അവരുടെ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞു.
Deadly Premonition Game
നിര്ഭാഗ്യവശാല്, ഈ ഡിജിറ്റല് മാധ്യമങ്ങളില് ഭൂരിഭാഗവും അക്രമങ്ങളെയും പ്രതികാരങ്ങളെയും സാങ്കേതികമായി ഗ്ലാമറൈസ് ചെയ്തു കാണിക്കുന്നവയാണ്.
ആക്ഷന് സിനിമകളിലെ നായകന്മാരോ വില്ലന്മാരോ നടത്തുന്ന ആസൂത്രിതമായ കൊലപാതകങ്ങളും, പോലീസിനെയും നീതിവ്യവസ്ഥയെയും വെട്ടിച്ചു രക്ഷപ്പെടാനുള്ള സൂത്രവിദ്യകളും കേവലം വിനോദത്തിനപ്പുറം ഒരു ‘സാഹസികത’യായോ വന് സാമര്ത്ഥ്യമായോ ആണ് പക്വതയെത്താത്ത ഈ മനസ്സുകളിലേക്ക് കുത്തിവെക്കപ്പെടുന്നത്.
Max Payne 2: The Fall of Max Payne എന്ന ഗെയ്മിൽ നിന്നും
ഇത്തരം ക്രൂരവും ഭയാനകവുമായ ദൃശ്യങ്ങള് നിരന്തരം കാണുന്നതോടെ കുട്ടികള് അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ രീതിശാസ്ത്രം അരിച്ചുപെറുക്കി പഠിക്കാന് തുടങ്ങുന്നു. ഒരു കൊലപാതകം എങ്ങനെ ആസൂത്രണം ചെയ്യണം, തെളിവുകള് എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കണം, പിടിക്കപ്പെടാതെ എങ്ങനെ ഒളിവിലിരിക്കണം എന്നതൊക്കെ സ്ക്രീനില് നിന്ന് അവര് ലളിതമായി പഠിച്ചെടുക്കുന്നു.
ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനോ, ഇത്തരം ദുഷ്പ്രവൃത്തികള് വരുത്തിവെക്കുന്ന ഭയാനകമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചും മറ്റൊരാളുടെ ജീവന്റെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചും ആഴത്തില് ചിന്തിക്കാനോ ഉള്ള വൈകാരിക വളര്ച്ച കൈവരിക്കും മുന്പേ തന്നെ, ഈ ചോരക്കാഴ്ചകള് അവരുടെ ചിന്താഗതിയെ പൂര്ണമായി കീഴടക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, സിനിമകളിലും ഗെയിമുകളിലും കാണുന്ന ആക്ഷന് രംഗങ്ങള് യഥാര്ത്ഥ ജീവിതത്തില് പ്രയോഗിച്ചു നോക്കാനുള്ള അപകടകരമായ കൗതുകവും ധൈര്യവും അവരില് ഉടലെടുക്കുന്നു.
വെറുമൊരു സാമ്പത്തിക മോഹത്തിനോ, കൗതുകത്തിനോ, പ്രതികാരത്തിനോ വേണ്ടി സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ഒരു ജീവനെടുക്കാന് പോലും മടിക്കാത്ത വിധം മനുഷ്യത്വമില്ലാത്തവരായി ഈ ഡിജിറ്റല് വിഷം നമ്മുടെ കുട്ടികളെ മാറ്റുന്നു.
സ്ക്രീനുകളില് നിരന്തരം ചോരയും കൊലപാതകങ്ങളും ദൃശ്യവത്കരിക്കപ്പെടുന്നത് കുട്ടികളുടെ മനശ്ശാസ്ത്രപരമായ ആരോഗ്യത്തെയും സ്വാഭാവികമായ വ്യക്തിത്വ വികാസത്തെയും സങ്കീര്ണ്ണമായ രീതിയിലാണ് ബാധിക്കുന്നത്.
മനഃശാസ്ത്രത്തില് ‘ഡിസെന്സിറ്റൈസേഷന്’ (Desensitization) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥ, ക്രൂരതകളെ സാധാരണവത്കരിക്കാന് പക്വതയില്ലാത്ത മനസ്സുകളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. തുടര്ച്ചയായി വയലന്സ് ദൃശ്യങ്ങള് കാണുമ്പോള്, തുടക്കത്തില് അനുഭവപ്പെടുന്ന ഭയവും അറപ്പും ഞെട്ടലും പതുക്കെ ഇല്ലാതാകുകയും, ക്രൂരമായ കാഴ്ചകള് കേവലം സാധാരണ അനുഭവങ്ങളായി മാറുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഇതിന്റെ ഏറ്റവും ദുരന്തപൂര്ണ്ണമായ വശം കുട്ടികളില് ഉണ്ടാകുന്ന ‘വികാര മരവിപ്പാണ്’. മറ്റൊരാള് നേരിടുന്ന ശാരീരികവേദനയോ, കരച്ചിലോ, ജീവനുവേണ്ടിയുള്ള അപേക്ഷയോ പോലുമുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ മനുഷ്യവികാരങ്ങള് മനസ്സിലാക്കാനോ അവയോട് സഹാനുഭൂതിയോടെ പ്രതികരിക്കാനോ (Empathy) അവര്ക്ക് കഴിയാതെ പോകുന്നു.
Photo: Gemini
ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയേണ്ട മനസ്സ്, കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ ഒരു വീഡിയോ ഗെയിമിലെ ‘ലെവല് ക്രോസ് ചെയ്യല്’ പോലെയോ സിനിമയിലെ സൂപ്പര് ഹീറോ ആക്ഷന് അനുകരിക്കല് പോലെയോ മാത്രം കാണുന്ന അപചയത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നു.
ഒരു ജീവന്റെ മൂല്യം എന്തെന്നോ, ഒരൊറ്റ തെറ്റ് തങ്ങളുടെയും ഇരയുടെ കുടുംബത്തിന്റെയും ജീവിതം എങ്ങനെ തകര്ക്കുമെന്നോ ഉള്ള യാഥാര്ത്ഥ്യബോധം ഇവര്ക്ക് പൂര്ണമായി നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
കരുവാറ്റയില് വയോധികന്റെ ജീവനെടുക്കാന് പ്ലാന് ചെയ്യുമ്പോഴും അത് നടപ്പിലാക്കുമ്പോഴും ഒരു തരിമ്പുപോലും കുറ്റബോധമോ പശ്ചാത്താപമോ ഉണ്ടാകാതിരുന്നത്, കുട്ടികളുടെ മനസ്സില് ഈ വികാരമരവിപ്പ് എത്രത്തോളം ആഴത്തില് പടര്ന്നുകഴിഞ്ഞു എന്നതിന്റെ ഭയാനകമായ തെളിവാണ്.
മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അംശവും വറ്റിച്ച്, കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ വെറുമൊരു കളി മാത്രമായി കാണുന്ന വൈകാരിക ശൂന്യതയിലേക്ക് കുട്ടികള് വീണുപോകുന്നത് സമൂഹത്തിന് വലിയൊരു മുന്നറിയിപ്പാണ്.
കുട്ടികള് വഴിതെറ്റുന്നതിലും അക്രമവാസനയിലേക്ക് തിരിയുന്നതിലും മാതാപിതാക്കളുടെ അപക്വമായ സമീപനത്തിനും കൃത്യമായ മേല്നോട്ടക്കുറവിനും വലിയ പങ്കുണ്ട്. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളര്ച്ചയ്ക്കൊപ്പം യാതൊരു നിയന്ത്രണവുമില്ലാതെ കുട്ടികളുടെ കൈകളിലേക്ക് സ്മാര്ട്ട്ഫോണുകള് ഏല്പ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നതോടെയാണ് അപകടങ്ങളുടെ തുടക്കം.
Photo: ChatGPT
‘മക്കള് വീടിന്റെ നാലുചുവരുകള്ക്കുള്ളില് സുരക്ഷിതരാണ്’ എന്ന രക്ഷിതാക്കളുടെ അന്ധമായ ആത്മവിശ്വാസം പലപ്പോഴും തിരിച്ചടിയാകുന്നു. അടച്ചിട്ട മുറികളിലിരുന്ന് രാത്രികാലങ്ങളില് കുട്ടികള് ഇന്റര്നെറ്റില് എന്താണ് തിരയുന്നതെന്നോ, സോഷ്യല് മീഡിയയിലൂടെ ആരുമായാണ് ബന്ധപ്പെടുന്നതെന്നോ അന്വേഷിക്കാനുള്ള ജാഗ്രത മാതാപിതാക്കള് കാട്ടാറില്ല.
സ്മാര്ട്ട്ഫോണുകളിലൂടെയും ഡിജിറ്റല് ഇടങ്ങളിലൂടെയും അതിവേഗം രൂപപ്പെടുന്ന അപരിചിതരും അപകടകരവുമായ കൂട്ടുകെട്ടുകള്, സൈബര് ലോകത്തെ ചതിക്കുഴികള്, എളുപ്പത്തില് പണമുണ്ടാക്കാനുള്ള തെറ്റായ മോഹങ്ങള്, ലഹരിവസ്തുക്കളുടെ ഉപയോഗം എന്നിവ കുട്ടികളെ വളരെ പെട്ടെന്ന് കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ വഴിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
കുട്ടികളുമായി തുറന്ന ആശയവിനിമയം നടത്താനോ, അവരുടെ മാനസിക സംഘര്ഷങ്ങള് മനസ്സിലാക്കാനോ സമയമില്ലാത്ത വിധം മാതാപിതാക്കള് തിരക്കുകളിലേക്ക് മാറുമ്പോള്, വീട്ടില് ലഭിക്കാത്ത പരിഗണനയും പിന്തുണയും കുട്ടികള് ഇന്റര്നെറ്റിലെ തെറ്റായ സൗഹൃദങ്ങളില് കണ്ടെത്താന് ശ്രമിക്കുന്നു.
മക്കളുടെ സംസാരത്തിലോ പെരുമാറ്റത്തിലോ ഉണ്ടാകുന്ന പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റങ്ങള്, അമിതമായ ദേഷ്യം, രഹസ്യസ്വഭാവം, രാത്രി വൈകിയും ഫോണ് ഉപയോഗിക്കല് തുടങ്ങിയ അപകടസൂചനകള് സമയബന്ധിതമായി തിരിച്ചറിയാന് രക്ഷിതാക്കള്ക്ക് കഴിയാതെ പോകുന്നത് വന് വീഴ്ചയാണ്.
Photo: ChatGPT
കുട്ടികള്ക്ക് ആവശ്യമായ സ്നേഹവും ശിക്ഷണവും നല്കുന്നതിലുണ്ടാകുന്ന പിഴവും, അവരുടെ ഡിജിറ്റല് ജീവിതത്തിന്മേല് അതിരുകള് നിശ്ചയിക്കാത്തതുമാണ് ഒടുവില് വിദ്യാലയങ്ങളില് നിന്നും വീടുകളില് നിന്നും കുട്ടിക്കുറ്റവാളികള് ഉത്ഭവിക്കുന്ന ദാരുണ സാഹചര്യത്തിന് വളക്കൂറുള്ള മണ്ണൊരുക്കുന്നത്.
കൗമാരപ്രായത്തിലേക്ക് കാലുകുത്തുന്നതോടെ കുട്ടികളുടെ ചിന്താമണ്ഡലത്തില് കുടുംബാംഗങ്ങളേക്കാളും മാതാപിതാക്കളേക്കാളും ആഴത്തില് ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുന്നത് സൗഹൃദ കൂട്ടായ്മകളാണ്. വീടുകളില് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ഉപദേശങ്ങളേക്കാള് കൂട്ടുകാരുടെ അംഗീകാരത്തിന് ഇവര് കൂടുതല് പ്രാധാന്യം നല്കുന്നു.
സ്വന്തം ഗ്രൂപ്പിനുള്ളില് ഒരു ഭീരുവായോ അന്യനായോ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനും, തങ്ങളുടെ സ്വാധീനവും അപ്രമാദിത്വവും തെളിയിക്കാനുമുള്ള അമിതമായ ആഗ്രഹമാണ് പലപ്പോഴും കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ ആദ്യപടിയാകുന്നത്. ഗ്രൂപ്പില് നിന്ന് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുമോ എന്ന ഭയം (Fear of Missing Out) ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഇവരുടെ സ്വാഭാവിക വിവേകത്തെ പൂര്ണ്ണമായി തളര്ത്തുന്നു.
ഇത്തരം ശക്തമായ പിയര് സമര്ദ്ദങ്ങളില് (Peer Pressure) അകപ്പെടുമ്പോള്, ഇന്ഡിവിജ്വല് ചിന്താഗതി മാറി അതൊരു ‘ക്രൗഡ് മെന്റാലിറ്റി’ (Crowd Mentality) അല്ലെങ്കില് കൂട്ടായ ആക്രമണോത്സുകതയായി രൂപപ്പെടുന്നു.
കൂട്ടായ്മയിലെ അഗ്രസീവായ അല്ലെങ്കില് ലീഡര് സ്ഥാനത്തുള്ള വ്യക്തി ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്ന അനീതികളെയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാന് ഭയന്ന് മറ്റുള്ളവര് അനുകൂലിക്കുകയോ അതില് പങ്കാളികളാകുകയോ ചെയ്യുന്നു.
കൂട്ടുകാരുടെ പ്രശംസ പിടിച്ചുപറ്റുക, ‘മാസ്സ്’ അല്ലെങ്കില് ‘ഹീറോയിസം’ കാണിക്കുക എന്ന വ്യാജ പെരുമയ്ക്ക് വേണ്ടി സ്വന്തം ഭാവിപോലും പണയം വെച്ച് ക്രൂരമായ പ്രവര്ത്തികള് ഏറ്റെടുക്കാന് ഇവര് തയ്യാറാകുന്നു.
നല്ലതും ദോഷകരവുമായ കൂട്ടുകെട്ടുകളെ കൃത്യമായി തിരിച്ചറിയാനുള്ള വൈകാരിക പക്വതയില്ലായ്മയും, കൂട്ടുകാരുടെ വാക്കുകളെ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കുന്ന ബോധമില്ലായ്മയുമാണ് ഒടുവില് നിരപരാധികളായ കുട്ടികളെപ്പോലും ദാരുണമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിലെ സജീവ പങ്കാളികളാക്കി മാറ്റുന്നത്.
ഇന്നത്തെ കുട്ടികള് ചെലവഴിക്കുന്ന വെര്ച്വല് ലോകത്ത് അക്രമങ്ങളും രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകളും ഒരു വിനോദമായി കാണിക്കപ്പെടുന്ന ഭയാനകമായ പ്രതിഭാസമാണ് ‘ഗെയിമിഫിക്കേഷന്’. പല ജനപ്രിയ ഓണ്ലൈന് ആക്ഷന് ഗെയിമുകളിലും മുന്നോട്ടുള്ള ലെവലുകള് പൂര്ത്തിയാക്കാനും, പോയിന്റുകളും പുതിയ അവാര്ഡുകളും നേടാനും കൊലപാതകങ്ങളും ആക്രമണങ്ങളും ചെയ്യേണ്ടതായി വരുന്നു.
നിയമങ്ങള് ലംഘിക്കുന്നതിനും ശത്രുക്കളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനും ഗെയിമുകളില് ലഭിക്കുന്ന ഈ ‘ഡിജിറ്റല് റിവാര്ഡുകള്’ (Reward System), കുറ്റകൃത്യങ്ങള് ചെയ്യുന്നത് പെരുമയുള്ള കാര്യമാണെന്ന തെറ്റായ ബോധമാണ് പക്വതയെത്താത്ത മനസ്സുകളില് വളര്ത്തുന്നത്.
ഇത്തരം വെര്ച്വല് സിമുലേഷനുകള് നിരന്തരം കളിച്ചു ശീലിക്കുന്നതോടെ, യഥാര്ത്ഥ ജീവിതത്തിലെ അതിക്രൂരമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളെപ്പോലും വെറുമൊരു കളി മാത്രമായി നിസ്സാരവത്കരിച്ചു കാണാന് കുട്ടികള് പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവന്റെ വിലയോ, ഇര അനുഭവിക്കുന്ന സഹനവും വേദനയോ തിരിച്ചറിയുന്നതിനു പകരം, തങ്ങള്ക്ക് നല്കപ്പെട്ട ഒരു ‘ടാസ്ക്’ വിജയകരമായി പൂര്ത്തിയാക്കി എന്ന തെറ്റായ ജയബോധവും (Sense of Achievement) ആവേശവുമാണ് കുട്ടിമനസ്സുകളില് നിറയുന്നത്.
PUBG
യഥാര്ത്ഥ ജീവിതത്തിലും പിടിക്കപ്പെടാതെയും തടസ്സങ്ങളില്ലാതെയും ഒരു അരുംകൊല നടപ്പിലാക്കുന്നത് ഗെയിമിലെ ഒരു ‘ലെവല് ക്രോസ്’ ചെയ്യുന്നതുപോലെ തികച്ചും ലളിതവും രസകരവുമാണെന്ന ഭയാനകമായ മിഥ്യാധാരണയിലേക്ക് കുട്ടികളെ തള്ളിവിടാന് ഈ ഗെയിമിങ് സംസ്കാരം കാരണമാകുന്നു.
ഇന്നത്തെ കൗമാരക്കാരെയും കുട്ടികളെയും കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ കരിനിഴലിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നതില് രാസലഹരികളുടെയും കഞ്ചാവിന്റെയും വ്യാപനം നിര്ണായക പങ്കാണ് വഹിക്കുന്നത്. കൃത്യമായ ആലോചനയില്ലാതെ, അവിവേകത്തോടും ക്രൂരതയോടും കൂടി പെരുമാറാന് ഇത്തരം ലഹരിവസ്തുക്കള് കുട്ടികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
തുടക്കത്തില് കേവലം കൗതുകത്തിനോ കൂട്ടുകാരുടെ നിര്ബന്ധത്തിനോ വഴങ്ങി ലഹരി ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങുന്നവര്, വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അതിന് പൂര്ണമായി അടിമപ്പെടുകയും (Addiction) പിന്നീട് ലഹരി വാങ്ങാനുള്ള പണത്തിനായി ഏത് തെറ്റായ വഴിയും തെരഞ്ഞെടുക്കാന് മടിക്കാത്ത അവസ്ഥയിലെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ലഹരിവസ്തുക്കളുടെ നിരന്തരമായ ഉപയോഗം കുട്ടികളുടെ തലച്ചോറിന്റെ പ്രവര്ത്തനങ്ങളെയും വൈകാരിക നിയന്ത്രണത്തെയും ഗുരുതരമായി ബാധിക്കുന്നു. ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനും, സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനുമുള്ള വിവേചനബുദ്ധി പൂര്ണ്ണമായി തകരുന്നതോടെ, ഇവരില് അനിയന്ത്രിതമായ കോപവും ആക്രമണോത്സുകതയും (Aggression) ഉടലെടുക്കുന്നു.
സഹജീവികളോട് തോന്നേണ്ട അനുകമ്പയോ, ജീവന്റെ മൂല്യമോ മനസ്സിലാക്കാന് കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സ് പൂര്ണമായും മരവിച്ചുപോകാന് ഇത് കാരണമാകുന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങള്ക്ക് പോലും ക്രൂരമായി പ്രതികരിക്കാനും, യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ അരുംകൊലകള് ഉള്പ്പെടെയുള്ള ദാരുണമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളില് പങ്കാളികളാകാനും ലഹരി നല്കുന്ന വ്യാജ ധൈര്യം ഇവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.
ഡിജിറ്റല് ലോകത്തെ അനിയന്ത്രിതമായ ബന്ധങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും കുട്ടികളിലേക്ക് ഈ ലഹരിവസ്തുക്കള് എത്തുന്നതിനുള്ള പ്രധാന വഴി. ഇന്സ്റ്റാഗ്രാം, ടെലഗ്രാം പോലുള്ള സോഷ്യല് മീഡിയ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലൂടെയും, ഡാര്ക്ക് വെബ്ബ് നെറ്റ്വര്ക്കുകളിലൂടെയും ലഹരി മാഫിയകള് കുട്ടികളിലേക്ക് വളരെ എളുപ്പത്തില് വലയെറിയുന്നു.
ഡിജിറ്റല് ഇടങ്ങളിലെ രഹസ്യ കൂട്ടായ്മകള് വഴി ലഹരിവസ്തുക്കള് കൈമാറുന്നതും, അത് ലഭിക്കാനായി കുട്ടികളെ ലഹരി കടത്തുകാരായോ (Peddlers) കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ പങ്കാളികളായോ ഉപയോഗിക്കുന്നതും വര്ധിച്ചുവരികയാണ്.
ഡിജിറ്റല് ലോകത്തെ വഞ്ചനകളും ലഹരിയുടെ കരാളഹസ്തങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ചേരുമ്പോള്, നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ ഭാവി പൂര്ണമായി ഇരുളടഞ്ഞുപോകുന്ന ഭയാനകമായ അവസ്ഥയാണ് ഇന്ന് നിലനില്ക്കുന്നത്.
ഇന്നത്തെ തലമുറയെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നതില് ആധുനിക ഉപഭോഗ സംസ്കാരവും (Consumerism) അതിലൂടെ വളരുന്ന അനിയന്ത്രിതമായ സാമ്പത്തിക മോഹങ്ങളും വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. സോഷ്യല് മീഡിയ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളില് പ്രചരിക്കുന്ന ആഡംബര ജീവിതശൈലികള്, അനാവശ്യമായ ആര്ഭാടങ്ങള്, വിലകൂടിയ ഗാഡ്ജറ്റുകള്, ബ്രാന്ഡഡ് വസ്ത്രങ്ങള്, ലക്ഷ്വറി വാഹനങ്ങള് എന്നിവ ദിവസേന കണ്ടുവളരുന്ന കുട്ടികളില് ലളിതജീവിതത്തേക്കാള് പണത്തോടുള്ള അമിതമായ ആകര്ഷണം രൂപപ്പെടുന്നു.
അധ്വാനത്തിന്റെയോ കഷ്ടപ്പാടിന്റെയോ മൂല്യം മനസ്സിലാക്കാതെ, കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് എളുപ്പവഴിയില് കൂടുതല് പണമുണ്ടാക്കുക (Easy Money) എന്ന അപകടകരമായ ചിന്താഗതിയിലേക്ക് ഇത് പക്വതയെത്താത്ത മനസ്സുകളെ നയിക്കുന്നു.
സോഷ്യല് മീഡിയ സൃഷ്ടിക്കുന്ന വ്യാജ തിളക്കത്തിലും പ്രശസ്തിയിലും മയങ്ങി, തങ്ങളുടെ അനാവശ്യമായ ആഡംബര ആഗ്രഹങ്ങള് തൃപ്തിപ്പെടുത്താനായി ഏത് ക്രൂരമായ വഴിയും തെരഞ്ഞെടുക്കാന് കുട്ടികള് മടിക്കുന്നില്ല. അധ്വാനിച്ചു പണമുണ്ടാക്കുന്നതിന് സമയമെടുക്കുമെന്നതിനാല്, കുറുക്കുവഴികളിലൂടെ സാമ്പത്തിക നേട്ടമുണ്ടാക്കാന് ഇവര് കുറ്റകൃത്യങ്ങളില് ഏര്പ്പെടുന്നു.
സൈബര് തട്ടിപ്പുകള്, മോഷണം, പിടിച്ചുപറി മുതല് ക്വട്ടേഷന് ആക്രമണങ്ങളിലും കൊലപാതകങ്ങളിലും വരെ സാമ്പത്തിക ലാഭം ലക്ഷ്യമിട്ട് ഇവര് പങ്കാളികളാകുന്നു.
ഉപഭോഗ സംസ്കാരം കുട്ടികളില് വളര്ത്തുന്ന അമിതമായ സ്വാര്ത്ഥത, മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെയും വികാരങ്ങളുടെയും മൂല്യം പൂര്ണമായി തകര്ത്തുകളയുന്നു. സാമ്പത്തിക നേട്ടത്തിനും പണത്തിനും വേണ്ടി സ്വന്തം വീടുകളിലോ അയല്പക്കങ്ങളിലോ ഉള്ള ബന്ധുക്കളെയും വയോധികരെയും പോലുമുള്ള അടുത്ത ബന്ധങ്ങളെ ഇരയാക്കാന് ഇവര് മടിക്കുന്നില്ല.
പണം മാത്രമാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കാര്യമെന്ന തെറ്റായ ചിന്താഗതി, മനസ്സിലെ നന്മയും സഹാനുഭൂതിയും വറ്റിച്ച്, സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങള്ക്ക് തടസ്സമായി നില്ക്കുന്ന ഏതു വ്യക്തിയെയും അനായാസം ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാന് മടിക്കാത്ത വൈകാരിക ശൂന്യതയിലേക്ക് ഈ തലമുറയെ അധഃപതിപ്പിക്കുന്നു.
ഈ ഭയാനകമായ സാമൂഹിക അവസ്ഥയില് നിന്നും അക്രമവാസനയില് നിന്നും നമ്മുടെ കുട്ടികളെയും നാളെയുടെ തലമുറയെയും രക്ഷിച്ചെടുക്കാന് മാതാപിതാക്കളും ഭരണകൂടവും അധ്യാപകരും സമൂഹവും ഒരുമിച്ച് കൈകോര്ത്ത് പ്രവര്ത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കേവലം ശക്തമായ നിയമങ്ങള് കൊണ്ടോ കഠിനമായ ശിക്ഷകള് കൊണ്ടോ മാത്രം പരിഹരിക്കാന് കഴിയുന്ന ഒന്നല്ല ഇത്; മറിച്ച് കുട്ടികള് വളരുന്ന വീടുകളിലും വിദ്യാലയങ്ങളിലും കൃത്യമായ മാറ്റങ്ങള് വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
കുറ്റകൃത്യങ്ങള് നടന്നതിനു ശേഷം ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതിനേക്കാള്, ഒരു കുട്ടി എന്തുകൊണ്ട് കുറ്റവാളിയാകുന്നു എന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കാനും ആ സാഹചര്യങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കാനുമാണ് നാം മുന്ഗണന നല്കേണ്ടത്.
കുട്ടികളുടെ മാനസികാവസ്ഥ രൂപപ്പെടുന്നത് കുടുംബത്തിലും വിദ്യാലയങ്ങളിലുമാണ്. അവിടെ സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും കൃത്യമായ മാര്ഗനിര്ദേശവും ലഭിക്കാതെ വരുമ്പോഴാണ് അവര് ഡിജിറ്റല് ഇടങ്ങളിലെ വിപത്തുകളിലേക്കും ലഹരിയിലേക്കും തെറ്റായ സൗഹൃദങ്ങളിലേക്കും ആകര്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിനാല്, മാറ്റം തുടങ്ങേണ്ടത് നമ്മുടെ വീടുകളുടെ നാലുചുവരുകള്ക്കുള്ളില് നിന്നും അധ്യാപകര് നല്കുന്ന ശിക്ഷണത്തില് നിന്നുമാണ്. ഇതിനായി നടപ്പിലാക്കേണ്ട പ്രധാന പ്രവര്ത്തനങ്ങള് താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
കുട്ടികളുടെ മാനസിക വികാസത്തിലും സുരക്ഷയിലും മാതാപിതാക്കള് പുലര്ത്തുന്ന ജാഗ്രതയ്ക്ക് നിര്ണായക സ്ഥാനമുണ്ട്. ഡിജിറ്റല് യുഗത്തില് സാങ്കേതികവിദ്യയെ പൂര്ണമായി മാറ്റിനിര്ത്താന് കഴിയില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ ഉപയോഗത്തിന് വ്യക്തമായ അതിരുകളും സമയപരിധിയും നിശ്ചയിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
Photo: ChatGPT
സ്മാര്ട്ട്ഫോണുകള് പഠന ആവശ്യങ്ങള്ക്കായി നല്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് ഏതുനേരവും അനിയന്ത്രിതമായി ഉപയോഗിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമല്ലെന്ന് കുട്ടികളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. പഠനം കഴിഞ്ഞാല് ഫോണ് മാതാപിതാക്കളെ ഏല്പ്പിക്കുക, ഭക്ഷണ സമയത്തും ഉറങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പും ഫോണ് ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ നിയമങ്ങള് വീടുകളില് കര്ശനമായി നടപ്പിലാക്കണം.
അടച്ചിട്ട മുറികളില് രാത്രി വൈകിയും കുട്ടി ഫോണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് വലിയ മാനസിക, സ്വഭാവ വൈകല്യങ്ങള്ക്ക് കാരണമാകുന്നുണ്ട്. മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണില്പ്പെടാതെ രഹസ്യമായി കാണുന്ന അശ്ലീല-അക്രമ ദൃശ്യങ്ങളും, സൈബര് ലോകത്തെ അജ്ഞാതരായ വ്യക്തികളുമായുള്ള സമ്പര്ക്കവും കുട്ടികളെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ ചതിക്കുഴികളില് വീഴ്ത്തുന്നു. അതിനാല്, രാത്രികാലങ്ങളില് ഫോണ് അടച്ചിട്ട മുറികളില് കൊണ്ടുപോകുന്നത് കര്ശനമായി വിലക്കുകയും, വീടുകളിലെ പൊതുവായ ഇടങ്ങളില് (Common Area) വെച്ച് മാത്രം ഫോണ് ഉപയോഗിക്കാന് അനുവദിക്കുകയും വേണം.
ഇതോടൊപ്പം, ഡിജിറ്റല് സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാന് ‘Parental Control’ ആപ്പുകളും (ഉദാഹരണത്തിന്: Google Family Link) ഫില്ട്ടറുകളും സാങ്കേതികവിധികളും ഉപയോഗിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുട്ടികള് ഏതൊക്കെ ആപ്പുകളാണ് ഡൗണ്ലോഡ് ചെയ്യുന്നത്, ഏതൊക്കെ വെബ്സൈറ്റുകളാണ് സന്ദര്ശിക്കുന്നത്, ഫോണില് എത്ര സമയം ചെലവഴിക്കുന്നു എന്നിവ നിരീക്ഷിക്കാന് ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങള് സഹായിക്കും.
അപരിചിതമായ ലിങ്കുകള്, പ്രായത്തിന് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത വിനോദങ്ങള്, ആസക്തിയുണ്ടാക്കുന്ന ഗെയിമുകള് എന്നിവയില് നിന്ന് കുട്ടികളെ അകറ്റിനിര്ത്താന് ഇത്തരം ഡിജിറ്റല് മേല്നോട്ടം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. നിയന്ത്രണങ്ങള് ഒരു ശിക്ഷയല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ സുരക്ഷയ്ക്കുള്ള കരുതലാണെന്ന ബോധം കുട്ടികളില് വളര്ത്താന് മാതാപിതാക്കള് ശ്രദ്ധിക്കുകയും വേണം.
കുട്ടികളില് അക്രമവാസനയും വൈകാരിക മരവിപ്പും തടയുന്നതില് ഏറ്റവും ശക്തമായ പ്രതിരോധ കോട്ട വീടുകളിലെ ആരോഗ്യകരമായ അന്തരീക്ഷമാണ്. രക്ഷിതാക്കളില് നിന്ന് അകലുകയും, വീട്ടില് തങ്ങള് പറയുന്നത് കേള്ക്കാന് ആളില്ലെന്ന് തോന്നുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് കുട്ടികള് ഡിജിറ്റല് ലോകത്തെ വഞ്ചനാപരമായ കൂട്ടുകെട്ടുകളിലേക്കും അപകടകരമായ വഴികളിലേക്കും തിരിയുന്നത്.
അതിനാല്, എത്ര വലിയ തിരക്കുകള്ക്കിടയിലും മക്കളുമായി ദിവസവും കുറച്ചു സമയമെങ്കിലും സൗഹൃദത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും സംസാരിക്കാന് മാതാപിതാക്കള് പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ നല്കണം.
കുട്ടികളെ എപ്പോഴും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിനോ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനോ പകരം, അവരുടെ മാനസിക വിഷമങ്ങളും സ്കൂളിലോ സൗഹൃദങ്ങളിലോ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികളും തുറന്നു പറയാനുള്ള സുരക്ഷിതമായ ഒരിടമായി (Safe Space) വീടുകളെ മാറ്റണം.
Photo: Gemini
ഭയമില്ലാതെ വിഷമങ്ങള് തുറന്നു പറയാന് കഴിയുന്ന അന്തരീക്ഷം ഉണ്ടാകുമ്പോള്, തെറ്റായ വഴികളില് അകപ്പെടുന്നതിന് മുന്പ് തന്നെ മാതാപിതാക്കളോട് ഉപദേശം തേടാന് അവര്ക്ക് ധൈര്യമുണ്ടാകും. വീടുകളില് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന കരുതലും പരിഗണനയുമാണ് കുട്ടികളുടെ വൈകാരിക സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.
ഇതോടൊപ്പം, മക്കളുടെ പെരുമാറ്റത്തിലും സ്വഭാവത്തിലും ഉണ്ടാകുന്ന സൂക്ഷ്മമായ വ്യതിയാനങ്ങള് സമയബന്ധിതമായി തിരിച്ചറിയാന് മാതാപിതാക്കള് ജാഗരൂകരായിരിക്കണം. പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന അമിതമായ ദേഷ്യം, എല്ലാവരില് നിന്നും ഒറ്റപ്പെട്ട് മുറിയില് അടങ്ങിയിരിക്കല്, രാത്രി വൈകിയും ഉറങ്ങാതെ ഫോണില് സമയം ചെലവഴിക്കല്, പഠനത്തില് അനാസ്ഥ, രഹസ്യസ്വഭാവം എന്നിവയെല്ലാം മനശ്ശാസ്ത്രപരമായ പ്രയാസങ്ങളുടെയോ തെറ്റായ കൂട്ടുകെട്ടുകളുടെയോ ലക്ഷണങ്ങളാകാം.
ഇത്തരം മാറ്റങ്ങള് കണ്ടെത്തിയാല് അവരെ അധിക്ഷേപിക്കാതെ, സ്നേഹത്തോടെ കാര്യം തിരക്കാനും ആവശ്യമെങ്കില് പ്രൊഫഷണല് കൗണ്സിലങ്ങിന്റെ സഹായം തേടാനും രക്ഷിതാക്കള് തയ്യാറാകണം.
കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തില് കുടുംബം കഴിഞ്ഞാല് ഏറ്റവും കൂടുതല് സമയം ചെലവഴിക്കുന്നതും വ്യക്തിത്വം രൂപപ്പെടുന്നതുമായ ഇടമാണ് വിദ്യാലയങ്ങള്. അതിനാല്, വെറുമൊരു അക്കാദമിക് പരീക്ഷാ കേന്ദ്രങ്ങള് എന്നതിനപ്പുറം കുട്ടികളെ മൂല്യമുള്ള മനുഷ്യരായി വാര്ത്തെടുക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം സ്കൂളുകള് ഏറ്റെടുക്കണം.
കേവലം ഉയര്ന്ന മാര്ക്കുകളും റാങ്കുകളും നേടാന് മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന നിലവിലെ വിദ്യാഭ്യാസ രീതി മാറി, ജീവിതത്തില് ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനും മാനുഷിക മൂല്യങ്ങള് ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കാനും കുട്ടികളെ സജ്ജരാക്കുന്ന രീതിയിലേക്ക് ബോധനസമ്പ്രദായം മാറേണ്ടതുണ്ട്.
സ്കൂളുകളില് ഇന്ന് ഏറ്റവും അടിയന്തരമായി നല്കേണ്ടത് ഡിജിറ്റല് സാക്ഷരതയും സൈബര് സുരക്ഷാ ബോധവത്കരണവുമാണ്. ഇന്റര്നെറ്റിന്റെ സാധ്യതകളും അതില് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചതിക്കുഴികളും, ഗെയിമിങ് ആസക്തിയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും, ഓണ്ലൈനില് പിന്തുടരേണ്ട മര്യാദകളും കുട്ടികളെ ചെറുപ്പത്തിലേ പഠിപ്പിക്കണം.
കൂടാതെ, വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്ക് പടര്ന്നുപിടിക്കുന്ന ലഹരി മാഫിയകള്ക്കെതിരെ കൃത്യമായ ജാഗ്രത പുലര്ത്തുകയും, രാസലഹരികള് ഉള്പ്പെടെയുള്ളവ കുട്ടികളുടെ തലച്ചോറിനെയും ജീവിതത്തെയും എങ്ങനെ തകര്ക്കുന്നു എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന വിദഗ്ധരുടെ ക്ലാസുകള് നിരന്തരം സംഘടിപ്പിക്കുകയും വേണം.
കുട്ടികളിലെ മാനസിക സംഘര്ഷങ്ങളും വൈകാരിക പ്രയാസങ്ങളും തുടക്കത്തിലെ തിരിച്ചറിയാന് എല്ലാ സ്കൂളുകളിലും പ്രൊഫഷണല് കൗണ്സിലിങ് സൗകര്യങ്ങള് (Student Counseling Services) ലഭ്യമാക്കേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
Photo: Gemini
പഠനഭാരം, കൂട്ടുകാരുടെ ഇടയിലെ അപകര്ഷതാബോധം, വീടുകളിലെ പ്രശ്നങ്ങള് എന്നിവമൂലം ഒറ്റപ്പെടുന്ന കുട്ടികള്ക്ക് വൈകാരിക പിന്തുണ നല്കാനും അവരെ ശരിയായ ദിശയിലേക്ക് നയിക്കാനും കൗണ്സിലര്മാര്ക്ക് സാധിക്കും.
എല്ലാത്തിലുമുപരിയായി, സഹജീവികളോട് അനുകമ്പയും സ്നേഹവും കരുണയും വളര്ത്തുന്ന മൂല്യാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് പാഠ്യപദ്ധതിയില് മുന്ഗണന നല്കണം. പരസ്പരം സഹായിക്കാനും, ഇരകളാകുന്നവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാനും (Empathy), പങ്കുവെക്കലിന്റെ സന്തോഷം അനുഭവിക്കാനും കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കണം.
സഹജീവികളോടും മൃഗങ്ങളോടും പ്രകൃതിയോടും ദയ കാണിക്കുന്ന തലമുറയ്ക്ക് മുന്നില് അക്രമവാസനയും കൊലപാതക ചിന്തകളും തനിയെ പരാജയപ്പെടും. വിദ്യാലയങ്ങള് നല്കുന്ന ഇത്തരം കരുതലുകളാണ് ഒരു കുട്ടിയെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളില് നിന്ന് അകറ്റി നിര്ത്തി നല്ലൊരു പൗരനാക്കി മാറ്റുന്നത്.
കുറ്റകൃത്യങ്ങളും അക്രമങ്ങളും പെരുകുന്ന ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റല് ലോകത്ത്, വ്യക്തിഗത ജാഗ്രതയ്ക്കൊപ്പം തന്നെ സര്ക്കാറിന്റെ ഇടപെടലുകളും ഡിജിറ്റല് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടെ മേലുള്ള കര്ശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങളും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. കുട്ടികളുടെ സ്വഭാവ രൂപീകരണത്തെ ദോഷകരമായി ബാധിക്കുന്ന ഉള്ളടക്കങ്ങള് തടയുന്നതില് ഭരണകൂടത്തിനും അത് നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഏജന്സികള്ക്കും വലിയ ചുമതലയുണ്ട്.
ഒ.ടി.ടി പ്ലാറ്റ്ഫോമുകള്, ഓണ്ലൈന് ഗെയിമുകള്, സോഷ്യല് മീഡിയ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകള് എന്നിവയില് കുട്ടികള്ക്ക് അനുയോജ്യമല്ലാത്തതും അമിത വയലന്സും ക്രൂരതയും നിറഞ്ഞതുമായ ദൃശ്യങ്ങള് എത്തുന്നത് കര്ശനമായി തടയണം. ഇതിനായി ശക്തമായ ‘ഏജ് റെസ്ട്രിക്ഷന്’ (Age Restriction) സാങ്കേതികവിദ്യകളും സെന്സര്ഷിപ്പ് മാനദണ്ഡങ്ങളും നടപ്പിലാക്കാന് ടെക് കമ്പനികളെ നിയമപരമായി ബാധ്യസ്ഥരാക്കണം.
കുട്ടികളുടെ അക്കൗണ്ടുകളില് നിന്ന് വയലന്സ് നിറഞ്ഞ ഗെയിമുകളും കൊലപാതക ദൃശ്യങ്ങളും എളുപ്പത്തില് ആക്സസ് ചെയ്യാന് കഴിയാത്ത വിധം മാറ്റങ്ങള് വരുത്താന് ഒ.ടി.ടി, ഗെയിമിങ് കമ്പനികള്ക്ക് സര്ക്കാര് കര്ശന നിര്ദ്ദേശം നല്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഇതോടൊപ്പം, ഡിജിറ്റല് ഇടങ്ങള് കേന്ദ്രീകരിച്ച് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ലഹരി മാഫിയകള്ക്കെതിരെ പോലീസിന്റെ സൈബര് വിങ്ങും എക്സൈസും സംയുക്തമായി ശക്തമായ നിരീക്ഷണം നടത്തണം. ഇന്സ്റ്റാഗ്രാം, ടെലഗ്രാം, ഡാര്ക്ക് വെബ്ബ് തുടങ്ങിയ രഹസ്യ ഗ്രൂപ്പുകള് വഴി കുട്ടികളെ ലഹരി വലയിലാക്കുന്ന ഏജന്റുമാരെയും വിതരണക്കാരെയും കണ്ടെത്താന് ‘സൈബര് പട്രോളിങ്’ വിപുലമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ലഹരി വസ്തുക്കള് കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്ന ശൃംഖലകള് ആദ്യമേ കണ്ടുപിടിക്കാനും, ഇത്തരം ചതിക്കുഴികളില് നിന്ന് കുട്ടികളെ സമയബന്ധിതമായി രക്ഷിച്ചെടുക്കാനും എക്സൈസ് പോലീസ് ഏജന്സികളുടെ നിരന്തരമായ ജാഗ്രതയ്ക്ക് സാധിക്കും. നിയമപരമായ ഇത്തരം ശക്തമായ പ്രതിരോധങ്ങളിലൂടെ മാത്രമേ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പാക്കാന് കഴിയൂ.
ഡിജിറ്റല് ലോകത്തെ ആസക്തികളില് നിന്നും വെര്ച്വല് ലോകത്തിന്റെ അനാവശ്യ സമ്മര്ദങ്ങളില് നിന്നും കുട്ടികളെ മുക്തരാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായ വഴി അവരുടെ ശ്രദ്ധയും ഊര്ജവും ക്രിയാത്മകമായ മറ്റു മേഖലകളിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടുക എന്നതാണ്.
ഡിജിറ്റല് സ്ക്രീനുകളില് നിന്ന് പൂര്ണമായി പിന്തിരിപ്പിക്കാന് പകരമായി അതിലും ആകര്ഷകവും മനസ്സിന് സന്തോഷവും ഉന്മേഷവും നല്കുന്നതുമായ മറ്റ് പ്രവര്ത്തനങ്ങള് അവര്ക്ക് മുന്നില് തുറന്നു നല്കേണ്ടതുണ്ട്.
കായിക വിനോദങ്ങളിലേക്കും ഔട്ട്ഡോര് ഗെയിമുകളിലേക്കും കുട്ടികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത് അവരുടെ ശാരീരിക ആരോഗ്യത്തോടൊപ്പം വൈകാരിക സമനിലയും ഉറപ്പാക്കാന് സഹായിക്കുന്നു. കളിക്കളങ്ങള് കുട്ടികളില് അച്ചടക്കം, സഹകരണ മനോഭാവം, തോല്വികളെ പക്വതയോടെ നേരിടാനുള്ള ശേഷി എന്നിവ വളര്ത്തുന്നു.
കൂടാതെ, വായനയും കലകളും കുട്ടികളുടെ ഭാവനയെയും ചിന്താശേഷിയെയും ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയും, മനുഷ്യവികാരങ്ങളെയും സഹാനുഭൂതിയെയും ആഴത്തില് മനസ്സിലാക്കാന് അവരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സിനിമകളിലെയും ഗെയിമുകളിലെയും വ്യാജ അക്രമങ്ങള്ക്കു പകരം നല്ല സാഹിത്യവും സംഗീതവും ചിത്രരചനയുമെല്ലാം കുട്ടിമനസ്സുകളില് സര്ഗ്ഗാത്മകതയും നന്മയും നിറയ്ക്കുന്നു.
ഇതോടൊപ്പം, നാഷണല് കേഡറ്റ് കോര്പ്സ് (NCC), സ്റ്റുഡന്റ് പോലീസ് കേഡറ്റ് (SPC), ഭാരത് സ്കൗട്ട്സ് ആന്ഡ് ഗൈഡ്സ് തുടങ്ങിയ സാമൂഹിക സേവന പ്രസ്ഥാനങ്ങളില് കുട്ടികളെ പങ്കാളികളാക്കുന്നത് അവരുടെ വ്യക്തിത്വ വികാസത്തിന് വലിയ മാറ്റങ്ങള് വരുത്തും.
നാഷണല് കേഡറ്റ് കോര്പ്സ് | സ്റ്റുഡന്റ് പോലീസ് കേഡറ്റ് | ഭാരത് സ്കൗട്ട്സ് ആന്ഡ് ഗൈഡ്സ്
ഇത്തരം സംഘടനകളിലൂടെ രാജ്യസ്നേഹം, അച്ചടക്കം, സഹജീവി സ്നേഹം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിവ ചെറുപ്പത്തിലേ ശീലിക്കാന് കുട്ടികള്ക്ക് സാധിക്കുന്നു.
യഥാര്ത്ഥ ജീവിതത്തില് മനുഷ്യരുമായി നേരിട്ട് ഇടപഴകാനും, സമൂഹത്തിന് ഉപകാരപ്രദമായ കാര്യങ്ങള് ചെയ്യാനും അവസരം ലഭിക്കുന്നതോടെ, വ്യാജ മാസ്സ് പ്രകടനങ്ങളിലും തെറ്റായ ഹീറോയിസത്തിലും അല്ല, മറിച്ച് ജനങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നതിലാണ് യഥാര്ത്ഥ തൃപ്തിയെന്ന് കുട്ടികള് തിരിച്ചറിയുന്നു. ഇത്തരം പ്രവര്ത്തനങ്ങള് കുട്ടിമനസ്സുകളിലെ അക്രമവാസനകളെ പൂര്ണമായി ഇല്ലാതാക്കാന് ഏറെ സഹായകരമാണ്.
സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ അതിവേഗത്തിലുള്ള വളര്ച്ചയും ഡിജിറ്റല് ലോകത്തിന്റെ അനിയന്ത്രിതമായ കടന്നുവരവും മനുഷ്യജീവിതത്തിന് ഒട്ടേറെ സൗകര്യങ്ങള് സമ്മാനിച്ചുവെങ്കിലും, കൃത്യമായ ബോധവത്കരണവും മേല്നോട്ടവുമില്ലെങ്കില് അത് നമ്മുടെ നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷകളായ കുട്ടിമനസ്സുകളെ എത്രത്തോളം ക്രൂരവും വൈകാരികമായി ശൂന്യവുമാക്കാം എന്നതിന്റെ ഞെട്ടിക്കുന്ന തെളിവുകളാണ് ഇന്നു നമ്മള് ചുറ്റും കാണുന്നത്.
ഓണ്ലൈന് ഗെയിമിങ് ലോകത്തെ ‘പോയിന്റുകള്ക്കും’ ഡിജിറ്റല് ബഹുമതികള്ക്കും വേണ്ടിയുള്ള ആസക്തിയും, രാസലഹരികളുടെ മാസ്മരികതയും, അധ്വാനമില്ലാതെ അതിവേഗം പണമുണ്ടാക്കാനുള്ള ഉപഭോഗ സംസ്കാരത്തിന്റെ അമിതമോഹവും ഒത്തുചേരുമ്പോള്, കുട്ടിമനസ്സുകളില് നിന്ന് അടിസ്ഥാനപരമായ മാനുഷിക മൂല്യങ്ങളും ഇരയോടുള്ള ദയയും സഹാനുഭൂതിയും പൂര്ണമായി വറ്റിപ്പോകുന്നു.
ഈ ഗുരുതരമായ സാമൂഹിക വിപത്തിനെ കേവലം കര്ശനമായ നിയമങ്ങള് കൊണ്ടോ പോലീസ് നടപടികള് കൊണ്ടോ മാത്രം പൂര്ണ്ണമായി തടഞ്ഞുനിര്ത്താനാവില്ല. മാറേണ്ടത് നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലെയും വിദ്യാലയങ്ങളിലെയും അന്തരീക്ഷവും സമീപനങ്ങളുമാണ്.
കേവലം മാര്ക്കുകള് നേടുന്ന യന്ത്രങ്ങളായല്ല, മറിച്ച് സഹജീവികളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാന് കഴിവുള്ള നല്ല മനുഷ്യരായി കുട്ടികളെ വളര്ത്താന് വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായത്തിന് കഴിയണം.
സ്ക്രീനുകളിലെ വെര്ച്വല് ലോകത്തുനിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വ്യാജമായ ആവേശങ്ങളല്ല, മറിച്ച് യഥാര്ത്ഥ ജീവിതത്തിലെ മാനുഷിക ബന്ധങ്ങളും സ്നേഹവും കരുതലുമാണ് ഓരോ കുട്ടിക്കും ശരിയായ ദിശാബോധം നല്കേണ്ടത്.
മാതാപിതാക്കളും അധ്യാപകരും ഭരണകൂടവും സമൂഹവും കൈകോര്ത്ത് ജാഗ്രതയോടെ പ്രവര്ത്തിച്ചാല് മാത്രമേ അക്രമവാസനയുടെയും ആസക്തികളുടെയും വിഷച്ചവിട്ടുകളില് നിന്ന് നമ്മുടെ മക്കളെ രക്ഷിച്ചെടുക്കാനും, അവരെ നന്മയും ഉത്തരവാദിത്തവുമുള്ള നല്ല പൗരന്മാരായി വാര്ത്തെടുക്കാനും നമുക്ക് സാധിക്കുകയുള്ളൂ.
Content Highlight: When streams of blood from the screen flow into our homes