കേരളത്തിലുടനീളം ലഹരി മാഫിയക്കെതിരെ പോലീസ് നടത്തുന്ന ‘ഓപ്പറേഷന് തൂഫാന്’ ശക്തമായ സന്ദേശമാണ് സമൂഹത്തിന് നല്കുന്നത്. ഒരു പരിഷ്കൃത സമൂഹമെന്ന നിലയില് മയക്കുമരുന്ന് എന്ന വിപത്തിനെതിരെ കര്ശനമായ നിയമനടപടികള് അനിവാര്യമാണ്.
അന്തര്സംസ്ഥാന ലഹരി ശൃംഖലകളെയും വന്കിട മാഫിയാ സംഘങ്ങളെയും നേരിടാന് ഭരണകൂടം നടത്തുന്ന റെയ്ഡുകളും പുലര്ത്തുന്ന ജാഗ്രതയും പൂര്ണ്ണ പിന്തുണ അര്ഹിക്കുന്നു. എന്നാല്, ഈ പോരാട്ടത്തിനിടയില് ചില അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യങ്ങള് നാം വിസ്മരിച്ചുകൂടാ.
ലഹരിവിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തില് ലഭിക്കുന്ന ഓരോ വിവരവും അന്വേഷണത്തിന്റെ തുടക്കമാകാം; എന്നാല് അത് മുന്കൂട്ടിയുള്ള വിധിയാകരുത്. ഓരോ കേസിലും സ്വതന്ത്രമായ തെളിവുകളും ശാസ്ത്രീയമായ അന്വേഷണ രീതികളും ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
യഥാര്ത്ഥ കുറ്റവാളികളെ കണ്ടെത്തുന്നതുപോലെ തന്നെ, നിരപരാധികള് നിയമത്തിന്റെ ഇരകളാകാതിരിക്കുക എന്നതും നീതിയുടെ അടിസ്ഥാന ബാധ്യതയാണ്.
ഔദ്യോഗിക കണക്കുകള് പ്രകാരം, 2018 നവംബര് മുതല് 2025 മെയ് വരെ സംസ്ഥാനത്തെ വിമുക്തി ഡീ-അഡിക്ഷന് കേന്ദ്രങ്ങളില് 1.57 ലക്ഷത്തിലധികം പേര് ചികിത്സയും കൗണ്സിലിങ്ങും തേടിയിട്ടുണ്ട്. ഗുരുതരമായ ലഹരി ആശ്രിതത്വമുള്ള പലര്ക്കും നിലവിലെ 30 ദിവസത്തെ ഇന്പേഷ്യന്റ് ചികിത്സ മതിയാകുന്നില്ലെന്ന് ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥര് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നുണ്ട്.
ഇതിലും ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു വസ്തുത, ചികിത്സ തേടിയവരില് 7,849 പ്രായപൂര്ത്തിയാകാത്ത കുട്ടികളും ഉള്പ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. ഈ കുട്ടികളെ കുറ്റവാളികളായി മാത്രം കാണാന് കഴിയില്ല; ലഹരി ശൃംഖലകളുടെ ഏറ്റവും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്ന ഇരകളായും സമൂഹം അവരെ കാണേണ്ടതുണ്ട്.
അതുപോലെ, ലഹരി വില്ക്കുന്നവനെയും അതിന് അടിമപ്പെട്ടവനെയും ഒരേ തുലാസില് തൂക്കരുത്. ഒരാള് കുറ്റകൃത്യത്തിന്റെ ആസൂത്രകനാകുമ്പോള്, മറ്റൊരാള് പലപ്പോഴും അതിന്റെ ഇരയാണ്.
1985-ലെ എന്.ഡി.പി.എസ് നിയമത്തിലെ സെക്ഷന് 64A പ്രകാരം, സ്വന്തം ഉപയോഗത്തിനായി ചെറിയ അളവില് ലഹരിവസ്തു കൈവശം വെച്ച ലഹരി ആശ്രിതന് ചികിത്സ സ്വീകരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തില്, ചില നിബന്ധനകള്ക്ക് വിധേയമായി ശിക്ഷാനടപടികളില് നിന്ന് നിയമപരമായ പരിരക്ഷ ലഭിക്കാം. അതുവഴി ചികിത്സയിലൂടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാനുള്ള അവസരത്തിനും നിയമം ഇടം ഒരുക്കുന്നുണ്ട്.
എന്നാല്, പ്രായോഗിക തലത്തില് ഈ വേര്തിരിവ് എത്രത്തോളം ഉറപ്പാക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്ന ചോദ്യം ഇപ്പോഴും പ്രസക്തമായി തുടരുന്നു.
സര്ക്കാര് ‘തൂഫാന് കെയര്’ പദ്ധതിയിലൂടെയും ഡീ-അഡിക്ഷന് കേന്ദ്രങ്ങളിലൂടെയും നടത്തുന്ന ഇടപെടലുകള് സ്വാഗതാര്ഹമാണ്. എന്നാല് ഇന്നത്തെ പ്രതിസന്ധിയുടെ വ്യാപ്തി കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള്, ചികിത്സാ സംവിധാനങ്ങള് ഏതാനും കേന്ദ്രങ്ങളില് മാത്രമായി ഒതുങ്ങിനില്ക്കരുത്.
പഞ്ചാബിലെ ഒ.ഒ.എ.ടി. ക്ലിനിക്കുകള് കാണിച്ചുതന്നതുപോലെ, പ്രാഥമിക ആരോഗ്യ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും ചികിത്സയും കൗണ്സിലിങ്ങും വികേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചികിത്സ രോഗിയുടെ ഏറ്റവും അടുത്തേക്ക് എത്തുമ്പോഴാണ് കൂടുതല് പേര് ചികിത്സ തേടാനും അതില് തുടരാനും സാധ്യത വര്ധിക്കുന്നത്.
ലഹരിയുടെ കഠിനമായ ആഘാതം അനുഭവിക്കുന്നത് ലഹരിക്ക് അടിമപ്പെട്ട വ്യക്തി മാത്രമല്ല; അയാളുടെ കുടുംബം കൂടിയാണ്. മാതാപിതാക്കള്ക്കും ജീവിതപങ്കാളികള്ക്കും ആവശ്യമായ കൗണ്സിലിങ്ങും കൃത്യമായ മാര്ഗനിര്ദേശവും സ്ഥാപനപരമായി ഉറപ്പാക്കാതെ ഈ പോരാട്ടം പൂര്ണമാകില്ല.
അതുപോലെ, ചികിത്സയിലൂടെ ലഹരിമുക്തരായി സമൂഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുന്നവര്ക്ക് തൊഴില്, തുടര്കൗണ്സിലിങ്, സാമൂഹിക സ്വീകാര്യത എന്നിവ ഉറപ്പാക്കാനായില്ലെങ്കില്, അവര് വീണ്ടും ലഹരിയുടെ ഇരുണ്ട ചക്രത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ്.
ലഹരിവിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങള്ക്കിടയില് ഉയര്ന്നുവരുന്ന മറ്റൊരു ഗുരുതരമായ ആശങ്ക സോഷ്യല് മീഡിയ വിചാരണകളാണ്. കോടതി കുറ്റക്കാരനാണെന്ന് വിധിക്കുന്നതിനു മുന്പേ തന്നെ ഒരാളുടെ പേരും ചിത്രവും വ്യക്തിവിവരങ്ങളും സമൂഹമാധ്യമങ്ങളില് വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
പിന്നീട് അയാള് നിരപരാധിയാണെന്ന് കോടതി കണ്ടെത്തിയാല് പോലും, നഷ്ടപ്പെട്ട സാമൂഹിക മാന്യതയും ജീവിതാവസരങ്ങളും തിരിച്ചുകിട്ടണമെന്നില്ല.
Photo: ChatGPT
‘കോടതി കുറ്റക്കാരനാണെന്ന് വിധിക്കുന്നത് വരെ ഓരോ മനുഷ്യനും നിരപരാധിയാണ്’ എന്ന അടിസ്ഥാന നിയമതത്വം ഇത്തരത്തിലുള്ള വിചാരണകളിലൂടെ ക്രൂരമായി ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന് ഇത് ഒരിക്കലും അംഗീകരിക്കാനാവില്ല.
മയക്കുമരുന്നിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം കേവലം ചികിത്സാകേന്ദ്രങ്ങളിലും പോലീസ് റെയ്ഡുകളിലും ജയില് ചുമരുകള്ക്കുള്ളിലും മാത്രം ഒതുങ്ങിയാല് വിജയിക്കില്ല. കുട്ടികള്ക്ക് ലഹരിയേക്കാള് ആകര്ഷകമായ ജീവിതാവസരങ്ങളും സര്ഗാത്മകമായ ഇടങ്ങളും സമൂഹം ഒരുക്കുമ്പോഴാണ് അത് പൂര്ണമാകുന്നത്.
ഒരുകാലത്ത് യൂറോപ്പില് കൗമാര ലഹരി ഉപയോഗം ഏറ്റവും ഉയര്ന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായിരുന്ന ഐസ്ലാന്ഡ്, സ്കൂള് കഴിഞ്ഞുള്ള സമയങ്ങളില് കായികം, സംഗീതം, കല എന്നിവയിലേക്ക് കുട്ടികളെ തിരിച്ചുവിട്ടുകൊണ്ട് ചരിത്രപരമായ മാറ്റമാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്.
ഐസ്ലാന്ഡ് പതാക. Photo: ChatGPT
കേരളത്തിലും പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങളുടെ കീഴില് കലാ-കായിക-യുവജന കേന്ദ്രങ്ങള് ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത് ലഹരിവിരുദ്ധ നയത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകമാകണം.
ഒടുവില്, ഒരു ചോദ്യം നാം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ലഹരിവിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിന്റെ വിജയം അളക്കേണ്ടത് ലോക്കപ്പിലായവരുടെ എണ്ണത്തിലാണോ, അതോ ലഹരിമുക്തരായി സമൂഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയ മനുഷ്യരുടെ എണ്ണത്തിലാണോ?
റെയ്ഡുകള് ആവശ്യമാണ്, സംശയമില്ല. എന്നാല് യഥാര്ഥ വിജയം കണക്കാക്കേണ്ടത് പിടിയിലായവരുടെ എണ്ണത്തിലല്ല; മറിച്ച് ജീവിതം വീണ്ടെടുത്തവരുടെ എണ്ണത്തിലായിരിക്കണം.
കാരണം, ലഹരി മാഫിയയെ പിടികൂടുക എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ചുമതലയാണ്; എന്നാല് വഴിതെറ്റിപ്പോയ ഒരു മനുഷ്യനെ കൈപിടിച്ച് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരിക എന്നതാണ് യഥാര്ഥ സാമൂഹിക വിജയം. ലഹരിവിരുദ്ധ യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാര്ഥ വിജയം ലോക്കപ്പുകളില് എഴുതപ്പെടുന്നതല്ല; ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയ മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങളിലാണ് അത് വായിക്കപ്പെടേണ്ടത്.
Content Highlight: The War on Drugs: A Path Beyond Lock-ups – Nubson Thottathil writes.