ആര് ജയിച്ചാലും യുദ്ധം ഒരു തോല്‍വിയാണ്: ഇന്ത്യന്‍ ആര്‍മി ജീവനക്കാരന്റെ ഭാര്യ പറയുന്നു
India-Pak Boarder Issue
ആര് ജയിച്ചാലും യുദ്ധം ഒരു തോല്‍വിയാണ്: ഇന്ത്യന്‍ ആര്‍മി ജീവനക്കാരന്റെ ഭാര്യ പറയുന്നു
സിസിലിയ എബ്രഹാം
Wednesday, 27th February 2019, 4:46 pm

ഞാനൊരു യുദ്ധവിരോധിയാണ്. എന്നെ വിശേഷിപ്പിക്കാന്‍ ബോധപൂര്‍വ്വം തെരഞ്ഞെടുത്ത വാക്കാണത്. ഇന്ത്യന്‍ സൈന്യത്തിന്റെ ഭാഗമായതിനുശേഷം, അതിനെ അടുത്തറിഞ്ഞശേഷമാണ് ഞാന്‍ എനിക്കുവേണ്ടി ഈ വിശേഷണം തെരഞ്ഞെടുത്തത്.

13 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ്, പുനീതിനെ വിവാഹം കഴിച്ചശേഷമാണ് ഞാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ ആര്‍മിയെന്ന മഹാസംരംഭത്തിന്റെ ഭാഗമായത്. മിലിറ്ററി റിബണുകള്‍ക്കും പോളിഷ് ചെയ്ത ആയുധങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ യുദ്ധത്തെ മഹത്വവത്കരിക്കുന്ന ലോകത്തില്‍ ഒരു സൈനികന്റെ ഭാര്യയെന്ന പദവി ഞാനൊരുപാട് ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇപ്പോള്‍ സ്വയം യുദ്ധവിരോധിയെന്നു വിളിക്കുന്നതില്‍ ചില ഇരട്ടത്താപ്പല്ലേയെന്ന് തോന്നാം.

ആ തോന്നലാണ് യുദ്ധം, ഹിംസ എന്നിവയെക്കുറിച്ച്, അത് ലോകത്തിലുണ്ടാക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആഴത്തില്‍ പരിശോധിക്കാന്‍ എനിക്ക് പ്രചോദനമായത്. സിറിയ, യെമന്‍ പോലുള്ള രാഷ്ട്രങ്ങള്‍ ബോംബിട്ടു തകര്‍ത്തതിന്റെ ചിത്രങ്ങള്‍ മാധ്യമങ്ങളില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ യുദ്ധത്തിന് ഇത്രയും നാശനഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍, എന്നെയും നിങ്ങളെയുമൊക്കെ ബാധിക്കാന്‍ കഴിയുമോയെന്ന് ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന് യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ പരിശീലനം ലഭിച്ചതാണ്. യുദ്ധം ചെയ്യാന്‍ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ഒരു പുരുഷന്റെ ഭാര്യയായിരിക്കുക, ഒപ്പം യുദ്ധത്തിന് എതിരെ നില്‍ക്കുകയെന്ന പ്രതിസന്ധി ഞാന്‍ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വന്നാല്‍ ഞാന്‍ എന്തായിരിക്കും ചെയ്യുകയെന്ന് പലപ്പോഴും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഈ 13 വര്‍ഷത്തിനിടെ അത്തരമൊരു സങ്കീര്‍ണ സാഹചര്യം എനിക്ക് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടില്ല. ഈ വിഷയത്തിലുള്ള എന്റെ ധാര്‍മ്മികത ഇതുവരെ പരിശോധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ഞാന്‍ യുദ്ധത്തിന് എതിരാണ്. എന്നാല്‍ സൈന്യത്തിന് എതിരല്ലെന്ന് ഇവിടെ വ്യക്തമാക്കുകയാണ്. കാരണം സൈന്യത്തിന് സുപ്രധാനമായൊരു ചില ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുണ്ട്. രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയും പരമാധികാരവും സ്വത്തും സംരക്ഷിക്കുകയെന്നത്. മാനുഷിക പ്രതിസന്ധികളുണ്ടാകുന്ന സമയത്ത് സൈന്യം സഹായത്തിനെത്തുന്നു. കൂടാതെ ക്രമസമാധാന പ്രശ്‌നമുണ്ടാകുമ്പോള്‍ സമാധാനം നിലനില്‍ത്താനും സൈന്യത്തെ വിളിക്കുന്നു.

സൈന്യത്തിലെ ജീവിതം:

കരിയറിലുടനീളം അങ്ങേയറ്റം കര്‍ത്തവ്യ ബോധത്തോടെ എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് ജോലി ചെയ്തു. സൈന്യത്തിലെ ഉയര്‍ന്ന റാങ്കുകള്‍ അദ്ദേഹം സ്വപ്‌നം കണ്ടിരുന്നില്ല. അതൊരിക്കലും കഴിവില്ലായ്മകൊണ്ടോ ബുദ്ധിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടോ ആയിരുന്നില്ല. അതിന്റെ കാരണമായി ഞാന്‍ സംശയിക്കുന്നത് യുദ്ധത്തിനുവേണ്ടി സജ്ജരായി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന് സ്വന്തം കര്‍ത്തവ്യത്തോട് നീതിപുലര്‍ത്തണമായിരുന്നു എന്നതാവാം.

യുവ ലഫ്റ്റനന്റ് ആയിരുന്ന കാലം മുതല്‍ തന്നെ യുദ്ധത്തിന്റെ ഭീതി പുനീത് തിരിച്ചറിയാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തൊട്ടടുത്തുവെച്ച് തന്റെ ബഡ്ഡിയെ(പട്ടാളക്കാരന് അനുവദിച്ച സഹായി) യുനൈറ്റഡ് ലിബറേഷന്‍ ഫ്രണ്ട് ഓഫ് ആസാം മിലിറ്റന്റ് കൊലപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. പതിയെ പതിയെ അദ്ദേഹമൊരു യുദ്ധവിരോധിയായ സൈനികനായി മാറി. മികച്ച സൈനികരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒട്ടേറെ യുദ്ധവിരോധികളുണ്ടെന്നത് സത്യമാണ്. യുദ്ധത്തിന്റെ ക്രൂരതയ്ക്ക് സാക്ഷിയാവേണ്ടി വന്നതുകൊണ്ടാണ് അവര്‍ മാറിയത്. ഏതൊരു ഭാര്യയും സ്വധീനിക്കപ്പെടുംപോലെ എന്നെയും ഭര്‍ത്താവിന്റെ യുദ്ധവിരുദ്ധ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ സ്വാധീനിച്ചു തുടങ്ങി.

“സുരക്ഷാ സേനയുടെ പെല്ലറ്റുകള്‍ നിന്നും വെടികൊണ്ട് കാഴ്ച നഷ്ടപ്പെട്ട യുവാക്കളുടെ കഥകളും, 1965ലെ ഇന്തോ പാക് യുദ്ധത്തിലെ ഹീറോകളെ കണ്ടതും, യുദ്ധത്തില്‍ പരുക്കുകള്‍പറ്റിയ പട്ടാളക്കാരെ കണ്ടതും, ത്രിവര്‍ണ പതാകയില്‍ പൊതിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് അയച്ച കൊല്ലപ്പെട്ട പട്ടാളക്കാരുടെ മൃതദേഹങ്ങള്‍ കണ്ടതുമെല്ലാം യുദ്ധം അതില്‍ ആര് ജയിച്ചാലും അത് പരാജയമാണെന്ന വിശ്വാസം എന്നില്‍ ഉറപ്പിച്ചു.

എന്റെ ഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ, ജമ്മുകശ്മീരിലും വടക്കു കിഴക്കന്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും കാണാറുള്ള യുദ്ധസമാനമായ സാഹചര്യത്തില്‍ പുനീതിന് ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. അവിടങ്ങളില്‍ വിന്യസിക്കപ്പെട്ട സൈനികരുടെ ഭാര്യമാരില്‍ ചിലരെ എനിക്കറിയാം. ഒരു മിസ് കോള്‍ വന്നാല്‍ അവര്‍ക്കുണ്ടാകുന്ന ഭീതിയും ആശങ്കയും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അതിര്‍ത്തികളിലും മറ്റുമുണ്ടാകുന്ന ഭീകരാക്രമണങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഏറ്റുമുട്ടലുകളെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം നമ്മള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതാണ്.

എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തിന് ഒരു ഹെലികോപ്ടര്‍ അപകടത്തില്‍ ഭര്‍ത്താവിനെ നഷ്ടമായി. അത് അവളെ എത്രത്തോളം ആഴത്തില്‍ ബാധിച്ചുവെന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടതാണ്. ഒരു പട്ടാളക്കാരന്റെ മരണത്തിന് അവന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ തീരാവേദന എന്ന അര്‍ത്ഥം കൂടിയുണ്ട്.

പുനീത് വിരമിക്കുന്നതിന് കുറച്ചു മുമ്പ്, ഒരു പട്ടാളക്കാരന്‍ എന്നെയുംകൊണ്ട് ഡ്രൈവ് ചെയ്തു പോകുന്നതിനിടെ ഞങ്ങള്‍ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. പൊതുവെ അത്ര സുഖകരമല്ലാത്ത ഒന്നായതിനാല്‍ എനിക്കും ഒട്ടും താല്‍പര്യമില്ലാത്ത വിഷയമാണത്. അങ്ങേയറ്റം ദേശസ്‌നേഹികളായവര്‍ പോലും യുദ്ധത്തിനെതിരെ നിലപാടെടുക്കുമ്പോള്‍ ദേശവിരോധികളായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടാറുണ്ട്.

ആ പട്ടാളക്കാരന്‍ തുടര്‍ന്നു, അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു “ആരാണ് യുദ്ധം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് മാഡം? ഞാന്‍ കൊല്ലുന്ന പട്ടാളക്കാര്‍ക്കും ഒരു കുടുംബമുണ്ടാവും. എനിക്കും അങ്ങനെയൊരു കുടുംബമുണ്ടെന്ന് അയാള്‍ക്കും അറിയാം. ഞങ്ങള്‍ക്ക് പരസ്പരം പോരടിക്കാന്‍ താല്‍പര്യമില്ല. പക്ഷേ അത് ഞങ്ങളുടെ കര്‍ത്തവ്യമാണ്. എനിക്കും എന്റെ ശത്രുക്കള്‍ക്കും ഒരു നഷ്ടമാണ് യുദ്ധം”

അന്നാണ് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, യുദ്ധം അത് മഹാഭാരത്തില്‍ പറയുമ്പോലെ കുരുക്ഷേത്രത്തിലെ ധര്‍മ്മയുദ്ധമായാലും പോര് നടക്കുന്നത് സൈനികരുടെ മനസിലാണെന്ന്.

അതേസമയം, പുനീത് സൈന്യത്തില്‍ ചേര്‍ന്നതില്‍ എനിക്കു നന്ദിയുണ്ട്. അദ്ദേഹം സൈന്യത്തില്‍ ചേര്‍ന്നില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ദല്‍ഹിയില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു പഞ്ചാബി ഹിന്ദു പയ്യന്‍ ഹൈദരാബാദുകാരിയായ കത്തോലിക്കാ പെണ്ണിനെ കാണില്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടില്ലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം സഹായിയുടെ ജീവത്യാഗത്തിന് സാക്ഷിയാകില്ലായിരുന്നു. യുവാവായിരിക്കേ തന്നെ ജീവന്റെ വില എന്താണെന്ന് മനസിലാക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞത് ആ സംഭവം കാരണമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം യുദ്ധവിരോധിയായത്. സൈന്യത്തില്‍ അല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ യുദ്ധം നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിലുണ്ടാക്കുന്ന നഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് മനസിലാക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാനിവിടെയുണ്ട്, യുദ്ധവിരോധിയായ സൈനിക പത്‌നി. സമാധാനം മാത്രമാണ് മുന്നോട്ടുപോകാനുള്ള ഏകവഴി.

2017 ഒക്ടോബര്‍ അഞ്ചിന് സ്‌ക്രോള്‍.ഇന്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്