ആ അനുഭവം പറയുമ്പോള്‍ അവരിലെ സ്ത്രീ ഒരു അമ്മയായി. ഒരു തെരുവ് കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ.
”…… ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തില്‍ കത്തിയാഴ്‌ത്തേണ്ടിവന്നത് ഏത് ജന്മത്തില്‍ ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ ഫലമാണെന്നറിയില്ല. പക്ഷേ, ആ കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരം കീറിമുറിക്കുമ്പോള്‍ മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം എന്റെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു. ഒരു വസ്ത്രത്തിന്റെ മറ പോലുമില്ലാത്ത ആ ജീവിതത്തിന് ഈ സമൂഹം മൊത്തത്തില്‍ ഉത്തരവാദിയാണ്. ഞാന്‍ ഉത്തരവാദിയാണ്. നിങ്ങളും ഉത്തരവാദിയാണ്….”


കണ്‍മുന/കെ.എ. സൈഫുദ്ദീന്‍

കണ്ണുനീരുകള്‍ ഓര്‍ത്തുവെയ്ക്കാന്‍ കഴിയാറില്ല എന്ന് പറയാറുണ്ട്. എപ്പോഴെങ്കിലും അത് ഓര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന രണ്ട് നീര്‍ച്ചാലുകളുടെ നേരിയ ഉപമയായിരിക്കും ബദ്ധപ്പെട്ട് മനസ്സില്‍ വരിക. അതുമല്ലെങ്കില്‍, ഒരു കര്‍ച്ചീഫിനാലോ കൈപ്പടത്താലോ അമര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുമ്പോള്‍ അതിനിടയിലൂടെ പുറത്തുചാടുന്ന തെളിനീരിന്റെ ഉപമ.

Ads By Google

പക്ഷേ, കാലമെത്ര കടന്നാലും മനസ്സില്‍ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോകാതെ ഒരു കരച്ചില്‍ നില്‍പ്പുണ്ട്. എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളും ലംഘിച്ച് പുറത്തുവന്ന ആ കണ്ണീര്‍ കണ്‍കോണുകളില്‍ നിന്ന് അടര്‍ന്ന് വീണതായിരുന്നില്ല. ഹൃദയം മുറിഞ്ഞ് പുറത്തുവന്ന ചോരത്തുള്ളികള്‍ തന്നെയായിരുന്നു.

അതും എന്റെ ഉമ്മയുടെ പ്രായമുള്ള സ്ത്രീയില്‍നിന്ന്. ഞാന്‍ കണ്ട ഏറ്റവും ധൈര്യമുള്ള മനുഷ്യന്‍ ആരെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഉത്തരമായി എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് അവരുടെ പേരായിരുന്നു.

ഊരും പേരും അറിയാത്തവരും മുഖമില്ലാത്തവരും മുതല്‍ ജോണ്‍ എബ്രഹാമിനെയും പത്മരാജനെയും പോലുള്ള പ്രശസ്തരുടെ വരെ ശരീരത്തില്‍ കത്തിയാഴ്ത്തി മരണത്തിന്റെ നേര് ചികഞ്ഞ അവര്‍ മരിച്ചവരുടെ നാവായിരുന്നു.

ഡോ. ഷെര്‍ലി വാസു എന്ന ഏറ്റവും ധീരയായ ആ മനുഷ്യന്‍ എന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ ആ നിമിഷത്തെ ഒരു പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത അനുഭവമായി നില്‍ക്കുന്നു.


ചെയ്തുകൂട്ടിയ പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവരുടെ കൈയില്‍ കണക്കുകള്‍ കൃത്യമായുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ, ചില പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കും മറക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.


ചില വാര്‍ത്തകള്‍ അലച്ചുകയറി വരുമ്പോഴൊക്കെ ആ കരച്ചിലും മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്ന് ഒത്തിരി ചോദ്യങ്ങള്‍ തൊടുക്കും. ഫോര്‍മലിന്റെ ഗന്ധം നുഴഞ്ഞുകയറിവരുന്ന മുറിയിലിരുന്ന് അവര്‍ മുള ചീന്തുന്നപോലെ കരയുമ്പോള്‍ തൊട്ടപ്പുറത്തെ മുറിയില്‍ അവരുടെ സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഏതോ മൃതദേഹത്തില്‍ കത്തിമുനയാഴ്ത്തി മരണകാരണം ചികയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ചെയ്തുകൂട്ടിയ പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവരുടെ കൈയില്‍ കണക്കുകള്‍ കൃത്യമായുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷേ, ചില പോസ്റ്റ്‌മോര്‍ട്ടങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കും മറക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.

പ്രശസ്തരായവരുടെതല്ല അവയില്‍ പലതും. പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് വിഷം നല്‍കി മരിച്ച അമ്മമാരുടെ, കാമുകനൊപ്പം ജീവനൊടുക്കിയ കാമുകിയുടെ, ഭര്‍ത്താവിനാല്‍ കൊല്ലപ്പെട്ട ഭാര്യയുടെ, ബലാല്‍സംഗത്തിനിരയായി കൊല്ലപ്പെട്ട പെണ്‍കുട്ടിയുടെ….. അങ്ങനെയങ്ങനെ.. എത്രയെത്രയോ മരണങ്ങള്‍…

അതിനിടയില്‍ ഒരു ദിവസം രാവിലെ പൊലീസുകാര്‍ പഴമ്പായയില്‍ കെട്ടി മേശപ്പുറത്തുകൊണ്ടുവെച്ച കെട്ടിന് വലിപ്പവും ഭാരവും കുറവായിരുന്നു. വെറും മൂന്ന് വര്‍ഷത്തിന്റെ ജീവിതാനുഭവം മാത്രം ഈ ഭൂമിയിലുള്ള ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞിന്റെ ജീവനറ്റ ആ ശരീരത്തിലെ മുറിവുകള്‍ക്ക് പക്ഷേ, മൂന്ന് വര്‍ഷത്തിന്റെയല്ല മുഴുവന്‍ പുരുഷവര്‍ഗത്തിന്റെയും ജീവിതാനുഭവത്താല്‍ കത്തിച്ചെടുത്ത കാമത്തിന്റെ മൂര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നു.

കോഴിക്കോട് മാവൂര്‍ റോഡിലെ കടത്തിണ്ണയില്‍ നാടോടിയായ അമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ കാമപൂര്‍ത്തീകരണം കഴിഞ്ഞ് ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് കൊന്ന് തള്ളിയതായിരുന്നു. ഉറുമ്പരിച്ച ആ കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തെ ഒരിക്കലും ഒരു വസ്ത്രത്തിന്റെ നിഴല്‍പ്പാടും മറച്ചിരുന്നില്ല.

ആ അനുഭവം പറയുമ്പോള്‍ അവരിലെ സ്ത്രീ ഒരു അമ്മയായി. ഒരു തെരുവ് കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ.
”…… ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തില്‍ കത്തിയാഴ്‌ത്തേണ്ടിവന്നത് ഏത് ജന്മത്തില്‍ ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ ഫലമാണെന്നറിയില്ല. പക്ഷേ, ആ കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരം കീറിമുറിക്കുമ്പോള്‍ മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം എന്റെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു. ഒരു വസ്ത്രത്തിന്റെ മറ പോലുമില്ലാത്ത ആ ജീവിതത്തിന് ഈ സമൂഹം മൊത്തത്തില്‍ ഉത്തരവാദിയാണ്. ഞാന്‍ ഉത്തരവാദിയാണ്. നിങ്ങളും ഉത്തരവാദിയാണ്….”
അടുത്ത പേജില്‍ തുടരുന്നു