ആനയെ നാഷണല്‍ ഹെറിറ്റേജ് ആനിമലായി പ്രഖ്യാപിച്ചത് കൂട്ടുകാര്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കുമല്ലോ? ഈ സന്തോഷം ആഘോഷിക്കാനായി ഞാനെന്റെ ഗണേശിന്റെടുത്ത് പോയി. പക്ഷേ ഗണേശന്‍ വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. കാര്യമെന്താണെന്ന് ഞാന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഗണേശന്‍ പറയുകയാ അവന്റെ കാമുകി ശ്രീദേവിക്കുട്ടി ചരിഞ്ഞത് ഓര്‍ത്ത് കരഞ്ഞുപോയതാണെന്ന്. എനിക്കപ്പോള്‍ കൗതുകമായി. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, ശ്രീദേവിക്കുട്ടി എങ്ങനെയാ മരിച്ചതെന്ന്.

അല്‍പം വിഷമത്തോടുകൂടിയാണെങ്കിലും ഗണേശന്‍ ആ കദന കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. കഴിഞ്ഞ ഏപ്രിലിലാണ് ശ്രീക്കുട്ടി മരിച്ചത്. ശ്രീക്കുട്ടി അവളുടെ ഡാഡിയും ബന്ധുക്കളുമെല്ലാം രാത്രി പിക്ക് നിക്കും കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിവരികയായിരുന്നു. അവര്‍ താമസിച്ചിരുന്നത് വെസ്റ്റ് ബംഗാളിലെ കാട്ടിലായിരുന്നു. അവിടേക്ക് പോകാനായി റെയില്‍ വേ ട്രാക്ക് ക്രോസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കാലന്റെ രൂപത്തില്‍ ആ ട്രെയിന്‍ വന്നത്. ഏഴുപേര്‍ അവിടെ വച്ച് മരിച്ചു. അതിലൊന്ന് എന്റെ ശ്രീദേവിയും. ഗണേശന്‍ പൊട്ടിക്കരയാന്‍ തുടങ്ങി.

ഇതിനൊക്കെ പുറമേ കൊമ്പിനുവേണ്ടിയും തോലിനുവേണ്ടിയും ഞങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കുന്നു. കാട്ടിലെ ഞങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കള്‍ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറേയായി. നാട്ടിലാണെങ്കില്‍ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യവും ഇല്ല. മരം വലിക്കണം. ഉത്സവത്തിന് എഴുന്നള്ളണം. ഇങ്ങനെ എന്തൊക്കെ ക്രൂരതകളാണ് ഞങ്ങളോട് ചെയ്യുന്നത്.

കാട് ഞങ്ങളുടേതാണ്. അത് കയ്യേറി മനുഷ്യര് റെയില്‍ വേ ട്രാക്ക് ഉണ്ടാക്കി. ഞങ്ങളില്‍ എത്ര പേരാണ് വര്‍ഷം തോറും മരിക്കുന്നത്. ഇത്രയൊക്കെ ക്രൂരത ഞങ്ങളോട് കാട്ടിയിട്ട് ഇപ്പം വന്നിരിക്കുകയാണ് . പൈതൃക മൃഗം എന്ന സ്ഥാനവും കൊണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ വേണ്ട നിങ്ങളുടെ ഒരു സ്ഥാനവും. ഞങ്ങളെ ജീവിക്കാന്‍ അനുവദിച്ചാല്‍ മതി. തൂമ്പിക്കൈകൊണ്ട് കണ്ണു തുടച്ച് കൊണ്ട് ഗണേശന്‍ പറഞ്ഞു.